Próba szczelności suchym azotem polega na napełnieniu instalacji chłodniczej lub klimatyzacyjnej gazem obojętnym pod określonym ciśnieniem i obserwacji, czy ciśnienie nie spada. Stosuje się do tego suchy azot N₂, ponieważ nie zawiera wilgoci i nie reaguje z elementami instalacji.
Jaką butlę należy wybrać?
Do próby używa się butli oznaczonej gazem N₂. W przedstawionych odpowiedziach jest to butla z napisem N₂, czyli azot. Nie wolno zastępować go przypadkowymi gazami technicznymi.
Typowe rozróżnienie gazów:
- N₂ – azot, właściwy do próby szczelności,
- O₂ – tlen, niebezpieczny przy kontakcie z olejami i smarami,
- CO₂ – dwutlenek węgla, nie jest standardowym gazem do tej próby,
- NH₃ – amoniak, czynnik chłodniczy i gaz toksyczny/żrący.
Dlaczego używa się azotu?
Azot jest gazem obojętnym, suchym i bezpiecznym dla instalacji chłodniczej. Nie powoduje korozji związanej z wilgocią, nie tworzy mieszanin palnych i pozwala wykryć nieszczelności bez wprowadzania czynnika chłodniczego do układu.
Zasady bezpieczeństwa
- Zawsze stosuje się reduktor ciśnienia przeznaczony do azotu.
- Ciśnienie próby musi być zgodne z dokumentacją urządzenia.
- Nie wolno używać tlenu do prób szczelności instalacji chłodniczych.
- Po próbie azot należy bezpiecznie wypuścić, a następnie wykonać próżnię przed napełnieniem czynnikiem.
W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest rozpoznanie oznaczenia N₂ jako suchego azotu.