Diagnostyka termowizyjna
Słownik kwalifikacji ELE.04 - Eksploatacja i organizacja robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Diagnostyka termowizyjna polega na ocenie rozkładu temperatury elementów instalacji lub urządzenia za pomocą kamery termowizyjnej. Kamera pokazuje promieniowanie cieplne jako kolory: zwykle obszary chłodne są ciemniejsze, a gorące jaśniejsze lub białe. Dokładna interpretacja zależy jednak od skali temperatur widocznej na termogramie.
Zastosowanie w chłodnictwie i klimatyzacji
Termowizję wykorzystuje się m.in. do:
- wykrywania przegrzewania silników wentylatorów i sprężarek,
- kontroli pracy skraplaczy i parowników,
- lokalizowania strat ciepła lub nieszczelności izolacji,
- oceny połączeń elektrycznych narażonych na przegrzanie,
- szybkiego wykrywania nietypowych punktów gorących.
Interpretacja termogramu
Podczas analizy należy zwrócić uwagę na:
- temperaturę maksymalną badanego elementu,
- temperaturę otoczenia,
- miejsce występowania punktu gorącego,
- warunki pracy urządzenia,
- dopuszczalną temperaturę pracy elementu według dokumentacji.
Jeżeli na termogramie silnik wentylatora ma temperaturę znacznie wyższą od otoczenia, np. ponad 130°C przy temperaturze otoczenia około 32°C, może to wskazywać na przegrzewanie silnika. Przyczyną może być przeciążenie, uszkodzone łożyska, zabrudzenie, niewłaściwe zasilanie, słabe chłodzenie lub usterka uzwojeń.
Ważne ograniczenie
Termowizja pokazuje temperaturę, ale nie mierzy bezpośrednio prędkości obrotowej ani kierunku nadmuchu powietrza. Dlatego z samego termogramu można wnioskować o przegrzaniu, ale nie o tym, czy wentylator pracuje zbyt wolno.