Przejdź do głównej treści

Powierzchnia wymiany ciepła

Słownik kwalifikacji ELE.04 - Eksploatacja i organizacja robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła

Powierzchnia wymiany ciepła to czynna powierzchnia elementu, przez którą ciepło przepływa między dwoma ośrodkami, np. między czynnikiem chłodniczym a wodą chłodzącą w skraplaczu płaszczowo-rurowym.

W obliczeniach urządzeń chłodniczych często stosuje się zależność:

Q = k · A · ΔT

gdzie:
- Q — moc cieplna wymiennika, np. skraplacza [kW],
- k — współczynnik przenikania ciepła [kW/(m²·K)],
- A — powierzchnia wymiany ciepła [m²],
- ΔT — średnia różnica temperatur między ośrodkami [K].

Wyznaczanie powierzchni

Jeżeli szukana jest powierzchnia wymiany ciepła, wzór należy przekształcić:

A = Q / (k · ΔT)

Przykład: dla mocy cieplnej Q = 10 kW, współczynnika k = 0,5 kW/(m²·K) i średniej różnicy temperatur ΔT = 5 K:

A = 10 / (0,5 · 5) = 10 / 2,5 = 4 m²

Ważne uwagi egzaminacyjne

  • Jednostki muszą być zgodne: jeśli Q jest w kW, to k również powinien być podany w kW/(m²·K).
  • Różnica temperatur w kelwinach i stopniach Celsjusza ma tę samą wartość liczbową.
  • Im większy współczynnik k lub większa różnica temperatur, tym mniejsza wymagana powierzchnia wymiany ciepła.
  • Zbyt mała powierzchnia wymiany ciepła może powodować niewystarczające skraplanie czynnika i wzrost ciśnienia skraplania.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja