Wyłącznik nadprądowy zabezpiecza obwód przed skutkami przeciążenia i zwarcia. Jego prąd znamionowy nie dobiera się „na zapas”, lecz do obciążenia odbiornika oraz dopuszczalnego prądu przewodu.
Podstawowa zasada doboru
Przy doborze należy spełnić warunek:
- Ib ≤ In ≤ Iz
gdzie:
- Ib — prąd obciążenia obwodu,
- In — prąd znamionowy wyłącznika nadprądowego,
- Iz — dopuszczalna obciążalność prądowa przewodu.
Oznacza to, że wyłącznik powinien mieć prąd znamionowy większy lub równy prądowi pracy odbiornika, ale nie większy niż może bezpiecznie przenieść przewód.
Przykład: piec 1-fazowy 3 kW
Dla odbiornika jednofazowego rezystancyjnego:
I = P / U
Dane:
- P = 3000 W,
- U = 230 V.
Obliczenie:
I = 3000 W / 230 V ≈ 13 A
Najbliższy typowy wyłącznik nadprądowy większy od prądu roboczego to 16 A.
Przewód 3×2,5 mm²
Przewód miedziany o przekroju 2,5 mm² jest często zabezpieczany wyłącznikiem 16 A, o ile sposób ułożenia przewodu i warunki pracy na to pozwalają.
Dlaczego nie 25 A?
Wyłącznik 25 A mógłby nie zabezpieczyć prawidłowo przewodu 2,5 mm² przed przeciążeniem. Zbyt duże zabezpieczenie zwiększa ryzyko przegrzewania przewodów i uszkodzenia instalacji.
Wniosek egzaminacyjny
Dla pieca 1-fazowego 3 kW zasilanego napięciem 230 V prąd wynosi około 13 A, dlatego właściwym zabezpieczeniem będzie wyłącznik nadprądowy o prądzie znamionowym 16 A.