Kontrola nagrzewania obudowy silnika to czynność diagnostyczna możliwa do wykonania podczas normalnej pracy silnika elektrycznego. Polega na ocenie, czy temperatura obudowy nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych przez producenta lub wynikających z warunków eksploatacji.
Dlaczego można ją wykonać podczas pracy?
W czasie działania silnika obudowa nagrzewa się wskutek strat energii w uzwojeniach, rdzeniu, łożyskach i elementach mechanicznych. Obserwacja temperatury podczas pracy pozwala ocenić rzeczywiste warunki obciążenia i chłodzenia.
W przeciwieństwie do kontroli szczotek, szczotkotrzymaczy, komutatora lub pierścieni ślizgowych, kontrola nagrzewania nie wymaga demontażu osłon ani zatrzymywania silnika, o ile wykonuje się ją bezpiecznie.
Jak wykonuje się kontrolę?
Najczęściej stosuje się:
- pirometr do bezdotykowego pomiaru temperatury,
- kamerę termowizyjną,
- odczyt z czujników temperatury, jeśli silnik jest w nie wyposażony,
- porównanie temperatury z wartościami z DTR.
Nie należy dotykać silnika w miejscach niebezpiecznych, przy elementach wirujących ani w pobliżu części pod napięciem.
Co może oznaczać nadmierne nagrzewanie?
Zbyt wysoka temperatura obudowy może wskazywać na:
- przeciążenie silnika,
- niesprawne chłodzenie lub zabrudzony wentylator,
- zanik jednej fazy,
- uszkodzenie łożysk,
- niewłaściwe napięcie zasilania,
- zwarcia międzyzwojowe w uzwojeniach.
Wniosek egzaminacyjny
Podczas obserwacji silnika w trakcie jego działania można bezpiecznie przeprowadzić sprawdzenie stopnia nagrzewania obudowy. Czynności wymagające dostępu do elementów wewnętrznych lub ruchomych wykonuje się zwykle po zatrzymaniu i zabezpieczeniu napędu.