Impedancja pętli zwarciowej to impedancja obwodu, którym popłynie prąd zwarciowy w razie uszkodzenia izolacji, np. zwarcia przewodu fazowego L z przewodem ochronnym PE. Pomiar wykonuje się, aby sprawdzić skuteczność ochrony przeciwporażeniowej przez samoczynne wyłączenie zasilania.
Na czym polega metoda spadku napięcia?
W metodzie spadku napięcia mierzy się napięcie w obwodzie bez dodatkowego obciążenia, a następnie po dołączeniu znanej impedancji obciążającej. Dołączone obciążenie powoduje przepływ prądu i spadek napięcia na impedancji badanej pętli.
Podstawowy wzór:
Zs = (U1 - U2) / I
Gdzie:
- Zs – impedancja pętli zwarciowej,
- U1 – napięcie bez obciążenia,
- U2 – napięcie pod obciążeniem,
- I – prąd płynący podczas pomiaru.
Przykład egzaminacyjny
Dane:
- U1 = 230 V,
- U2 = 200 V,
- I = 4,0 A.
Obliczenie:
Zs = (230 V - 200 V) / 4,0 A = 30 V / 4,0 A = 7,5 Ω
Impedancja badanej pętli zwarciowej wynosi więc 7,5 Ω.
Znaczenie wyniku
Im mniejsza impedancja pętli zwarciowej, tym większy prąd zwarciowy i większa szansa szybkiego zadziałania zabezpieczenia nadprądowego. Zbyt duża impedancja może oznaczać, że bezpiecznik lub wyłącznik nadprądowy nie wyłączy zasilania w wymaganym czasie, co stwarza zagrożenie porażeniowe.