Pomiar rezystancji izolacji służy do oceny stanu izolacji przewodów, uzwojeń maszyn elektrycznych i urządzeń. W silnikach wykonuje się go m.in. między uzwojeniami oraz między uzwojeniem a obudową. Zbyt mała rezystancja izolacji oznacza zawilgocenie, zabrudzenie, starzenie lub uszkodzenie izolacji.
Jednostki i przyrząd
Rezystancję izolacji najczęściej podaje się w MΩ. Pomiar wykonuje się miernikiem rezystancji izolacji, czyli megaomomierzem, przy odpowiednim napięciu probierczym dobranym do napięcia znamionowego badanego urządzenia.
Wpływ temperatury
Rezystancja izolacji silnie zależy od temperatury. Przy wyższej temperaturze rezystancja zwykle maleje, dlatego wynik pomiaru trzeba porównywać z wartością odniesioną do określonej temperatury, np. 75°C.
Jeżeli podano zależność:
Rizt = Riz75 × kt
to minimalną dopuszczalną rezystancję w temperaturze pomiaru oblicza się przez pomnożenie wartości wymaganej w 75°C przez współczynnik kt.
Przykład egzaminacyjny
Dla silnika o napięciu znamionowym Un = 6000 V warunek mówi, że minimalna rezystancja izolacji w 75°C wyrażona w kΩ nie może być liczbowo mniejsza niż napięcie znamionowe w V.
Czyli:
Riz75 min = 6000 kΩ = 6 MΩ- dla temperatury pomiaru 25°C współczynnik
kt = 7 Riz25 min = 6 MΩ × 7 = 42 MΩ
Wyniki pomiarów:
- U1–U2: 40 MΩ — mniej niż 42 MΩ, izolacja uszkodzona
- V1–V2: 50 MΩ — izolacja dobra
- W1–W2: 60 MΩ — izolacja dobra
Wniosek: uszkodzone jest tylko uzwojenie U1–U2.