Wyłącznik różnicowoprądowy typu AC jest przeznaczony do wykrywania sinusoidalnych prądów różnicowych przemiennych. Oznacza to, że reaguje na prąd upływu o przebiegu takim jak w standardowej sieci 50 Hz.
Zastosowanie
RCD typu AC stosuje się w prostych obwodach odbiorczych, w których nie występują istotne składowe prądu stałego ani zniekształcone przebiegi prądu. Przykładem mogą być obwody z odbiornikami rezystancyjnymi lub prostymi urządzeniami bez elektroniki mocy.
Ważny parametr: IΔn
IΔn to znamionowy prąd różnicowy wyłącznika, np. 30 mA, 100 mA lub 300 mA. Podczas pomiaru sprawdza się rzeczywisty prąd zadziałania RCD.
Dla RCD typu AC wyłącznik może być dopuszczony do użytkowania, jeżeli rzeczywisty prąd różnicowy zadziałania mieści się w zakresie:
- nie mniej niż 0,5 IΔn,
- nie więcej niż 1,0 IΔn.
Przykład: dla RCD 30 mA dopuszczalny prąd zadziałania wynosi od 15 mA do 30 mA.
Dlaczego dolna granica jest ważna?
Jeżeli RCD zadziała przy zbyt małym prądzie, może powodować nieuzasadnione wyłączenia instalacji. Jeżeli zadziała dopiero powyżej IΔn, nie spełnia wymagań ochrony przeciwporażeniowej.