Rozłącznik izolacyjny
Słownik kwalifikacji ELE.05 - Eksploatacja maszyn, urządzeń i instalacji elektrycznych
Rozłącznik izolacyjny to aparat łączeniowy niskiego napięcia służący do ręcznego załączania i rozłączania obwodu oraz do zapewnienia widocznej lub gwarantowanej przerwy izolacyjnej. Stosuje się go głównie jako aparat odcinający zasilanie podczas prac eksploatacyjnych, konserwacyjnych i remontowych.
Cechy rozłącznika izolacyjnego
- ma ręczny napęd, najczęściej w postaci dźwigni lub pokrętła,
- może rozłączać prądy robocze w granicach swojej znamionowej zdolności łączeniowej,
- zapewnia bezpieczne odizolowanie części instalacji od zasilania,
- często ma wyraźne położenia 0 i I,
- w rozdzielnicach może pełnić funkcję rozłącznika głównego.
Jak rozpoznać na ilustracji?
Typowy rozłącznik izolacyjny ma masywną obudowę, tory prądowe dla kilku faz oraz zewnętrzną dźwignię napędu. Nie ma cewki sterującej jak stycznik ani nastaw zabezpieczenia przeciążeniowego jak wyłącznik silnikowy.
Różnica względem podobnych aparatów
- Stycznik służy do częstego zdalnego łączenia obwodów, np. silników, i ma cewkę elektromagnetyczną.
- Odłącznik służy głównie do izolowania obwodu i zwykle nie jest przeznaczony do rozłączania prądu roboczego.
- Wyłącznik silnikowy chroni silnik przed przeciążeniem i zwarciem.
- Rozłącznik izolacyjny łączy funkcję rozłączania obciążenia i izolowania obwodu.
Ważne na egzaminie
Jeżeli aparat ma ręczną dźwignię, oznaczenia 0/I i wygląd typowego aparatu głównego w rozdzielnicy, a nie ma cewki ani nastaw prądowych, najczęściej jest to rozłącznik izolacyjny.