Silnik indukcyjny pierścieniowy to odmiana silnika asynchronicznego, w której wirnik ma uzwojenia połączone z pierścieniami ślizgowymi. Przez szczotki można dołączać do obwodu wirnika dodatkowe rezystancje, najczęściej podczas rozruchu.
Cechy charakterystyczne
Silnik pierścieniowy różni się od silnika klatkowego tym, że umożliwia ingerencję w obwód wirnika. Dzięki temu można poprawić warunki rozruchu, szczególnie w napędach wymagających dużego momentu startowego.
Najważniejsze cechy:
- możliwość zwiększenia momentu rozruchowego,
- ograniczenie prądu rozruchowego,
- płynniejszy rozruch ciężkich maszyn,
- bardziej złożona budowa niż w silniku klatkowym,
- konieczność obsługi pierścieni i szczotek.
Rozruch silnika pierścieniowego
Podczas rozruchu do obwodu wirnika włącza się rezystory rozruchowe. W miarę rozpędzania silnika rezystancja jest stopniowo zmniejszana, a po osiągnięciu odpowiednich obrotów wirnik może zostać zwarty.
Rozruch bez urządzeń rozruchowych może być niedopuszczalny, ponieważ może powodować zbyt duży prąd, zbyt mały moment lub przeciążenie układu napędowego. Dlatego układ sterowania powinien uniemożliwiać niekontrolowany start.
Powiązanie z zabezpieczeniem podnapięciowym
Jeżeli silnik pierścieniowy nie może ruszać bez urządzeń rozruchowych, stosuje się zabezpieczenie podnapięciowe. Chroni ono przed samoczynnym ponownym uruchomieniem po zaniku i powrocie napięcia, gdy układ rozruchowy nie jest przygotowany do prawidłowego startu.