Strefy ochronne w łazience określają, gdzie wolno instalować osprzęt elektryczny, np. oprawy, łączniki i gniazda. Ich celem jest ograniczenie ryzyka porażenia prądem w miejscach, gdzie człowiek ma kontakt z wodą i często zmniejszoną rezystancję ciała.
W zadaniach egzaminacyjnych często stosuje się podział na strefy 0, 1, 2 i 3.
Strefa 0
Obejmuje wnętrze wanny lub brodzika. Jest to miejsce bezpośredniego kontaktu z wodą. Nie instaluje się tu zwykłych urządzeń 230 V ani gniazd wtyczkowych.
Strefa 1
Znajduje się nad wanną lub brodzikiem, zwykle do wysokości 2,25 m. W tej strefie mogą znajdować się tylko wybrane urządzenia przeznaczone do pracy w takich warunkach, np. niektóre podgrzewacze wody, pod warunkiem spełnienia wymagań ochrony.
Strefa 2
To pas o szerokości 0,6 m poza strefą 1. Nadal jest to obszar narażony na zachlapanie wodą, dlatego nie wolno montować zwykłych gniazd ze stykiem ochronnym.
Strefa 3
Znajduje się dalej od wanny lub brodzika, za strefą 2. W klasycznym ujęciu egzaminacyjnym gniazda ze stykiem ochronnym można instalować tylko w strefie 3, przy zachowaniu dodatkowej ochrony przeciwporażeniowej.
Co zapamiętać na egzamin?
- gniazda 230 V ze stykiem ochronnym nie są dopuszczalne w strefach 0, 1 i 2,
- w pytaniach z podziałem na strefy 0-3 poprawna odpowiedź dla gniazd to zwykle: tylko strefa 3,
- obwody w łazience powinny być chronione wyłącznikiem różnicowoprądowym o prądzie zadziałania nie większym niż 30 mA,
- urządzenia muszą mieć odpowiedni stopień ochrony IP.