Układ sieci TT to układ, w którym punkt neutralny źródła zasilania jest uziemiony, a części przewodzące dostępne odbiorników są połączone z lokalnym uziemieniem instalacji odbiorczej przez przewód ochronny PE.
W praktyce oznacza to, że obudowy urządzeń, np. silników elektrycznych, nie są łączone z przewodem neutralnym N ani z przewodem PEN, lecz z przewodem ochronnym PE.
Cechy układu TT
- punkt neutralny sieci jest uziemiony po stronie zasilania,
- instalacja odbiorcza ma własne uziemienie ochronne,
- części metalowe urządzeń łączy się z przewodem PE,
- przewód neutralny N nie pełni funkcji ochronnej,
- przewodu PEN nie stosuje się jako przewodu ochronnego dla odbiornika.
Ochrona przeciwporażeniowa
W układzie TT prąd zwarcia doziemnego może być zbyt mały, aby zadziałało samo zabezpieczenie nadprądowe. Dlatego podstawowym środkiem ochrony przy uszkodzeniu jest zwykle wyłącznik różnicowoprądowy RCD.
Warunek skuteczności ochrony często zapisuje się jako:
RA × IΔn ≤ UL
gdzie:
- RA – rezystancja uziemienia części przewodzących dostępnych,
- IΔn – znamionowy prąd różnicowy RCD,
- UL – napięcie dotykowe dopuszczalne, zwykle 50 V w warunkach normalnych.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli strzałka wskazuje zacisk ochronny na obudowie silnika, należy podłączyć do niego przewód ochronny PE, najczęściej w izolacji zielono-żółtej. Nie podłącza się tam przewodu neutralnego N, przewodu PEN ani przewodu uziemiającego w znaczeniu przewodu łączącego uziom z szyną uziemiającą.