Warunek impedancji pętli zwarcia służy do oceny, czy zabezpieczenie nadprądowe wyłączy zasilanie w wymaganym czasie przy zwarciu doziemnym lub zwarciu między przewodem fazowym a ochronnym. Jest to jeden z podstawowych warunków skuteczności ochrony przeciwporażeniowej przez samoczynne wyłączenie zasilania.
Podstawowa zależność
Dla typowych obwodów w układzie TN sprawdza się zależność:
Zs ≤ U0 / Ia
gdzie:
- Zs lub Zz — impedancja pętli zwarcia w Ω,
- U0 — napięcie fazowe względem ziemi, zwykle 230 V,
- Ia lub Iw — prąd powodujący zadziałanie zabezpieczenia w wymaganym czasie.
Równoważnie można sprawdzić, czy obliczeniowy prąd zwarcia jest wystarczający:
Izw ≥ Iw
Jeżeli prąd zwarcia Izw jest mniejszy niż prąd wyłączający Iw, zabezpieczenie może nie zadziałać dostatecznie szybko, więc obwód nie spełnia warunków ochrony przeciwporażeniowej.
Przykład egzaminacyjny
Dla wyłącznika nadprądowego B16 podano prąd wyłączający Iw = 80 A. Jeżeli w obwodzie zmierzono impedancję Zz = 3,36 Ω, to:
Izw = 230 V / 3,36 Ω ≈ 68,45 A
Ponieważ 68,45 A < 80 A, warunek nie jest spełniony. Taki obwód należy uznać za nieskutecznie chroniony przez samoczynne wyłączenie zasilania.
Typowy błąd
Nie wystarczy, że zabezpieczenie ma prawidłowy prąd znamionowy, np. B16. Trzeba jeszcze sprawdzić, czy impedancja pętli zwarcia jest na tyle mała, aby w razie uszkodzenia popłynął odpowiednio duży prąd zwarciowy.