Wyłącznik różnicowoprądowy RCD chroni użytkownika i instalację przez samoczynne wyłączenie zasilania, gdy pojawi się prąd różnicowy. Jest to różnica między prądem wpływającym do obwodu a prądem z niego wypływającym. Taka różnica może oznaczać upływ prądu do ziemi, np. przez uszkodzoną izolację lub ciało człowieka.
Podstawowy parametr: IΔN
Najważniejszym parametrem RCD jest znamionowy prąd różnicowy IΔN. Oznacza on wartość prądu różnicowego, przy której urządzenie powinno zadziałać.
Typowe wartości:
- 10 mA – ochrona bardzo czuła,
- 30 mA – ochrona przeciwporażeniowa dodatkowa,
- 100 mA, 300 mA – częściej ochrona przeciwpożarowa lub selektywna.
Kiedy RCD uznaje się za sprawny?
Podczas sprawdzania RCD zwiększa się prąd różnicowy i odczytuje wartość, przy której nastąpiło wyłączenie. Sprawny wyłącznik powinien:
- nie zadziałać przy 0,5 · IΔN,
- zadziałać najpóźniej przy IΔN.
W praktyce oznacza to, że prąd zadziałania powinien mieścić się w zakresie:
0,5 · IΔN < IA ≤ IΔN
gdzie IA to prąd odczytany w chwili zadziałania.
Przykład
Dla RCD o prądzie znamionowym 300 mA dopuszczalny prąd zadziałania powinien być większy niż:
0,5 · 300 mA = 150 mA
i nie większy niż:
300 mA.
Jeżeli wyłącznik zadziała przy 240 mA, jest sprawny, ponieważ:
150 mA < 240 mA ≤ 300 mA.
Ważne na egzaminie
W zadaniach należy zwracać uwagę na jednostki. Przykładowo:
- 0,02 A = 20 mA,
- 0,04 A = 40 mA,
- 0,15 A = 150 mA,
- 0,24 A = 240 mA.
Błąd w przeliczeniu amperów na miliampery często prowadzi do złej odpowiedzi.