Zabezpieczenie termiczne silnika chroni silnik przed skutkami przeciążenia, czyli zbyt dużego prądu płynącego przez uzwojenia przez dłuższy czas. Najczęściej realizuje się je za pomocą przekaźnika termicznego współpracującego ze stycznikiem albo za pomocą wyłącznika silnikowego.
Na jaką wartość ustawia się zabezpieczenie?
Zabezpieczenie termiczne ustawia się względem prądu znamionowego silnika In, odczytanego z tabliczki znamionowej. W typowych zadaniach egzaminacyjnych dla silnika klatkowego trójfazowego przyjmuje się nastawę około:
1,1 · In
Oznacza to, że zabezpieczenie nie powinno wyłączać silnika przy normalnej pracy z prądem znamionowym, ale powinno zadziałać przy długotrwałym przeciążeniu.
Przykład
Jeżeli prąd znamionowy silnika wynosi:
In = 6 A
to nastawa zabezpieczenia termicznego wynosi:
1,1 · 6 A = 6,6 A
Zabezpieczenie należy więc ustawić w pobliżu 6,6 A, jeżeli zakres regulacji aparatu na to pozwala.
Dlaczego nie ustawia się znacznie wyżej?
Zbyt wysoka nastawa, np. 1,4 · In albo 2,2 · In, może nie ochronić silnika przed przegrzaniem. Długotrwały przepływ zbyt dużego prądu powoduje wzrost temperatury uzwojeń, starzenie izolacji, zwarcia międzyzwojowe i uszkodzenie silnika.
Dlaczego nie ustawia się niżej?
Zbyt niska nastawa, np. 0,8 · In, powodowałaby niepotrzebne wyłączenia silnika podczas normalnej pracy. Silnik hydroforu może chwilowo pobierać większy prąd przy rozruchu lub zmianach obciążenia, dlatego zabezpieczenie musi mieć niewielki zapas względem In.