Montaż kolektorów słonecznych na płaskiej połaci dachu wymaga zastosowania specjalnej konstrukcji wsporczej, która ustawia kolektory pod odpowiednim kątem względem słońca. Na rysunkach technicznych taki montaż często rozpoznaje się po trójkątnych podporach, ramach skośnych, szynach montażowych i elementach kotwiących lub balastowych.
Cechy charakterystyczne
Dach płaski nie zapewnia naturalnego nachylenia, dlatego kolektor musi być pochylony za pomocą stelaża. Typowe elementy montażowe to:
- trójkątne wsporniki lub ramy montażowe,
- szyny nośne pod kolektory,
- uchwyty i zaciski mocujące kolektor do ramy,
- śruby, nakrętki, podkładki,
- elementy kotwiące do konstrukcji dachu albo system balastowy,
- zabezpieczenia przed przesunięciem i podmuchami wiatru.
Jak odróżnić od montażu na dachu pochyłym?
Na dachu pochyłym kolektor mocuje się zwykle równolegle do połaci, z użyciem haków dachowych i szyn. Nie potrzeba wysokich trójkątnych podpór, ponieważ kąt zapewnia sama połać dachu. Na dachu płaskim widoczna jest osobna konstrukcja ustawiająca kolektor pod kątem.
Znaczenie przy zapotrzebowaniu materiałowym
Przy sporządzaniu zapotrzebowania należy uwzględnić nie tylko same kolektory, ale też liczbę kompletów konstrukcji wsporczych, łączników i elementów mocujących. Dla 3 kolektorów trzeba sprawdzić, czy stosuje się osobne ramy dla każdego kolektora, czy wspólny zestaw szyn i podpór dla całego rzędu.
Ważne w praktyce
Konstrukcja na dachu płaskim musi być odporna na obciążenie wiatrem, śniegiem i ciężarem własnym instalacji. Nieprawidłowe zakotwienie lub zbyt mały balast może doprowadzić do przesunięcia albo uszkodzenia kolektorów.