Pomiar rezystancji uziemienia służy do sprawdzenia, czy uziom skutecznie odprowadza prąd do ziemi. Ma to znaczenie dla ochrony przeciwporażeniowej, ochrony odgromowej oraz bezpieczeństwa instalacji fotowoltaicznych, pomp ciepła i innych urządzeń OZE.
Jak rozpoznać układ pomiarowy?
Typowy schemat pomiaru rezystancji uziemienia zawiera:
- badany uziom, często oznaczony jako T,
- sondę prądową, np. T1,
- sondę napięciową, np. T2,
- amperomierz i woltomierz albo miernik rezystancji uziemienia,
- źródło prądu przemiennego, często przez transformator.
Sondy pomocnicze wbija się w ziemię w odpowiedniej odległości od badanego uziomu, często co najmniej kilkanaście lub kilkadziesiąt metrów. Na schematach egzaminacyjnych pojawiają się oznaczenia odległości, np. L ≥ 20 m.
Zasada pomiaru
Przez badany uziom i sondę prądową przepuszcza się prąd pomiarowy. Następnie mierzy się spadek napięcia między badanym uziomem a sondą napięciową. Rezystancję oblicza się z prawa Ohma:
R = U / I
W praktyce współczesne mierniki wykonują obliczenie automatycznie.
Czego nie mylić?
Pomiar rezystancji uziemienia nie jest tym samym co:
- pomiar rezystancji izolacji – wykonywany zwykle napięciem stałym, np. 500 V DC,
- pomiar impedancji pętli zwarcia – dotyczy obwodu zwarciowego w instalacji,
- pomiar rezystancji żyły – sprawdza opór przewodu.
Znaczenie w OZE
W instalacjach OZE poprawne uziemienie ogranicza ryzyko porażenia, uszkodzenia urządzeń oraz skutków przepięć atmosferycznych i łączeniowych.