Układ meandryczny absorbera to sposób prowadzenia rurociągu w kolektorze słonecznym, w którym czynnik roboczy przepływa jedną, długą rurą ułożoną w kształcie zbliżonym do wężownicy. Rura wielokrotnie zmienia kierunek, tworząc charakterystyczne równoległe odcinki połączone łukami.
Jak go rozpoznać na rysunku?
Układ meandryczny przypomina „zygzak” lub „wężownicę”. Czynnik solarny wpływa jednym króćcem, przepływa kolejno przez całą długość rury i wypływa drugim króćcem. Nie ma tu wielu równoległych kanałów zasilanych jednocześnie, jak w układzie harfowym.
Cechy rozpoznawcze:
- jedna ciągła rura prowadzona przez absorber,
- liczne nawroty przepływu,
- odcinki rur ułożone równolegle,
- przepływ szeregowy przez cały absorber.
Porównanie z układem harfowym
W układzie harfowym występują zwykle dwa kolektory zbiorcze oraz wiele równoległych rurek między nimi. Przepływ dzieli się na kilka kanałów. W układzie meandrycznym przepływ odbywa się jedną trasą, bez równoległego rozdziału.
Znaczenie praktyczne
Układ meandryczny może zapewniać dobre omywanie absorbera przez czynnik, ale powoduje większe opory przepływu niż układ harfowy, ponieważ czynnik pokonuje dłuższą drogę i wiele zmian kierunku. Dlatego przy projektowaniu instalacji solarnej trzeba uwzględnić spadek ciśnienia oraz odpowiedni dobór pompy obiegowej.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsze jest rozpoznanie kształtu: jeśli rura tworzy jedną ciągłą wężownicę, poprawną odpowiedzią jest układ meandryczny.