Spalanie autotermiczne biomasy oznacza taki stan procesu, w którym energia uzyskana ze spalania paliwa wystarcza na pokrycie energii potrzebnej do jego wysuszenia i podtrzymania procesu spalania, bez dodatkowego zewnętrznego źródła ciepła.
Sens pojęcia
Biomasa często zawiera znaczną ilość wody. Zanim substancja organiczna zacznie efektywnie się spalać, woda zawarta w paliwie musi zostać ogrzana i odparowana. Ten proces pochłania dużą ilość energii.
Jeżeli biomasa jest zbyt mokra, większość energii ze spalania zostaje zużyta na odparowanie wody. W efekcie:
- spada temperatura w komorze spalania,
- pogarsza się stabilność płomienia,
- zmniejsza się sprawność kotła,
- rośnie emisja dymu i niespalonych związków.
Wartość graniczna
W zadaniach egzaminacyjnych dla kwalifikacji ELE.11 przyjmuje się, że granica spalania autotermicznego biomasy występuje przy wilgotności około 60%.
Oznacza to, że przy wilgotności 60%:
- energia uzyskana ze spalania biomasy jest równa energii potrzebnej do wysuszenia surowca,
- bilans energetyczny procesu jest na granicy opłacalności,
- dalszy wzrost wilgotności powoduje, że spalanie bez dodatkowego wsparcia energetycznego staje się nieefektywne.
Znaczenie eksploatacyjne
Operator instalacji na biomasę powinien kontrolować wilgotność paliwa. Zbyt mokra biomasa obniża wartość opałową, zwiększa zużycie paliwa i może powodować problemy eksploatacyjne kotła.