Spalanie całkowite i niecałkowite biomasy
Słownik kwalifikacji ELE.11 - Eksploatacja urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Spalanie całkowite zachodzi wtedy, gdy paliwo ma zapewnioną odpowiednią temperaturę, czas spalania, wymieszanie z powietrzem oraz przede wszystkim wystarczającą ilość tlenu. W takich warunkach głównymi produktami spalania biomasy są dwutlenek węgla, para wodna, popiół oraz ciepło.
Spalanie niecałkowite występuje, gdy tlenu jest za mało albo proces przebiega w niekorzystnych warunkach. Powstają wtedy m.in. tlenek węgla CO, sadza, smoła i niedopalone cząstki paliwa. Tlenek węgla jest szczególnie niebezpieczny, ponieważ jest bezbarwny, bezwonny i silnie toksyczny.
Dlaczego tlen jest kluczowy?
Do utlenienia składników biomasy potrzebne jest powietrze doprowadzane do paleniska. Zbyt mały dopływ powietrza powoduje niedopalanie paliwa i wzrost emisji CO. Zbyt duży nadmiar powietrza również nie jest korzystny, bo wychładza komorę spalania i zwiększa straty kominowe. W praktyce dąży się do zapewnienia właściwego nadmiaru powietrza.
Co wpływa na jakość spalania biomasy?
- drożny dopływ powietrza do kotłowni i kotła,
- prawidłowy ciąg kominowy,
- właściwe ustawienie wentylatora, przepustnicy lub miarkownika ciągu,
- czysty ruszt, palnik, wymiennik i komin,
- odpowiednia wilgotność paliwa,
- stosowanie paliwa zgodnego z DTR kotła.
Zasada egzaminacyjna
Jeżeli pytanie łączy niecałkowite spalanie biomasy z emisją tlenku węgla, najważniejszą przyczyną jest zwykle niedobór tlenu. Dlatego poprawna odpowiedź wskazuje konieczność zapewnienia odpowiedniej ilości tlenu do procesu spalania.