Temperatura zamarzania płynu solarnego określa, do jakiej temperatury czynnik roboczy w instalacji solarnej zachowuje odporność na zamarzanie. W instalacjach kolektorów słonecznych stosuje się najczęściej mieszaninę wody i glikolu propylenowego lub etylenowego z dodatkami antykorozyjnymi.
Dlaczego to ważne?
Instalacja solarna pracuje na zewnątrz budynku, dlatego zimą czynnik w kolektorach i przewodach może być narażony na bardzo niskie temperatury. Zamarznięcie płynu może spowodować:
- wzrost objętości cieczy,
- pęknięcie rur lub kolektorów,
- uszkodzenie pompy obiegowej,
- rozszczelnienie instalacji.
Wartość bezpieczna w polskich warunkach
W polskich warunkach klimatycznych przyjmuje się, że płyn solarny powinien zachowywać odporność na zamarzanie mniej więcej do około -25°C lub niżej. Dlatego płyn, który zamarza przy -26°C, uznaje się za wystarczająco odporny i zwykle nie wymaga wymiany wyłącznie z powodu temperatury krzepnięcia.
Wartości takie jak -7°C, -13°C lub -19°C oznaczają zbyt małą odporność na mróz i mogą wskazywać na konieczność wymiany albo korekty stężenia glikolu.
Jak sprawdza się odporność na zamarzanie?
Najczęściej używa się refraktometru, który pozwala szybko ocenić temperaturę krzepnięcia próbki płynu solarnego. Pomiar wykonuje się podczas przeglądu instalacji, szczególnie przed sezonem zimowym.
Co jeszcze ocenić?
Sama temperatura zamarzania nie wystarcza do pełnej oceny płynu. Należy sprawdzić także:
- barwę i przejrzystość cieczy,
- zapach świadczący o przegrzaniu,
- pH płynu,
- obecność zanieczyszczeń,
- informacje z DTR producenta instalacji lub płynu.