Wytrącanie osadu w płynie solarnym
Słownik kwalifikacji ELE.11 - Eksploatacja urządzeń i systemów energetyki odnawialnej
Wytrącanie osadu w instalacji solarnej to powstawanie stałych zanieczyszczeń w czynniku roboczym, najczęściej opartym na wodnym roztworze glikolu propylenowego. Osad może mieć postać ciemnych cząstek, szlamu lub nagaru i świadczy zwykle o pogorszeniu jakości płynu solarnego.
Główne przyczyny
Najważniejsze czynniki sprzyjające powstawaniu osadu to:
- bardzo wysoka temperatura płynu, np. podczas stagnacji kolektorów,
- nieszczelności instalacji, przez które do układu dostaje się powietrze,
- obecność tlenu, który przyspiesza utlenianie glikolu,
- wieloletnia eksploatacja bez kontroli parametrów cieczy solarnej,
- zbyt rzadkie przeglądy i brak wymiany zużytego płynu.
Wysoka temperatura powoduje rozkład dodatków antykorozyjnych oraz degradację glikolu. Nieszczelności doprowadzają tlen, który przyspiesza reakcje utleniania. Skutkiem może być zakwaszenie płynu, zmiana barwy, wzrost lepkości i powstawanie osadów.
Skutki dla instalacji
Osady w płynie solarnym mogą:
- zatykać przewody, wymienniki i rotametry,
- pogarszać przepływ czynnika,
- obciążać pompę obiegową,
- zmniejszać sprawność wymiany ciepła,
- przyspieszać korozję elementów instalacji.
Jak ograniczyć problem?
Podczas eksploatacji należy kontrolować szczelność układu, ciśnienie robocze, pH płynu, temperaturę zamarzania oraz stan wizualny cieczy solarnej. W razie stwierdzenia degradacji płyn trzeba wymienić, a instalację przepłukać.
Zapamiętaj do egzaminu
Wytrącanie osadu z płynu solarnego na bazie glikolu propylenowego jest związane przede wszystkim z nieszczelnościami instalacji oraz bardzo wysoką temperaturą.