Sterowniki PLC programuje się najczęściej zgodnie z normą IEC 61131-3, która opisuje podstawowe języki stosowane w automatyce przemysłowej. Na egzaminie ważna jest umiejętność rozpoznania języka po wyglądzie programu.
Najważniejsze języki PLC
- LD – Ladder Diagram – język drabinkowy. Przypomina schemat obwodu przekaźnikowego: po lewej i prawej stronie są pionowe szyny, a między nimi znajdują się styki i cewki.
- FBD – Function Block Diagram – język bloków funkcyjnych. Program składa się z połączonych bloków logicznych, czasowych, licznikowych lub arytmetycznych.
- SFC – Sequential Function Chart – język sekwencyjny. Przedstawia kroki procesu i przejścia między nimi, często używany do opisu cykli pracy maszyn.
- IL – Instruction List – lista instrukcji. Ma postać tekstowych poleceń podobnych do prostego asemblera. W nowszych systemach jest coraz rzadziej stosowany.
- ST – Structured Text – tekst strukturalny, podobny składnią do języków wysokiego poziomu, np. Pascala.
Jak rozpoznać język na rysunku?
Jeżeli projekt zawiera poziome linie, styki opisane adresami wejść, np. %I0.0, oraz cewki wyjściowe, np. %Q0.0, to jest to LD.
Jeżeli widoczne są prostokątne bloki połączone liniami sygnałowymi, będzie to zwykle FBD.
Jeżeli program pokazuje kroki, etapy i przejścia, należy podejrzewać SFC.
Wskazówka egzaminacyjna
Schemat z kontaktami i cewkami, podobny do schematu elektrycznego przekaźników, to zawsze język LD – Ladder Diagram.