CTD to blok funkcjonalny licznika zliczającego w dół, stosowany w programach PLC zgodnych z ideą IEC 61131-3. Służy do odejmowania kolejnych impulsów od wartości początkowej, aż do osiągnięcia zera.
Najważniejsze sygnały bloku CTD
Typowy licznik CTD ma wejścia i wyjścia:
- CD - wejście zliczające w dół; każdy impuls, zwykle zbocze narastające, zmniejsza wartość licznika,
- LD - wejście ładowania; wpisuje do licznika wartość zadaną,
- PV - wartość zadana, czyli liczba, od której licznik zaczyna odliczanie,
- CV - bieżąca wartość licznika,
- Q - wyjście informujące, że licznik osiągnął wartość graniczną, najczęściej 0.
Zasada działania
Po aktywacji wejścia LD do rejestru CV zostaje wpisana wartość PV, np. 3. Następnie każdy impuls na wejściu CD zmniejsza CV o 1: 3, 2, 1, 0. Gdy CV osiągnie 0, wyjście Q zostaje ustawione w stan 1.
Jeżeli ponownie zostanie aktywowane LD, licznik ładuje wartość początkową i cykl może rozpocząć się od nowa.
Jak rozpoznać CTD na diagramie czasowym?
Na wykresie dla CTD widać, że:
- impulsy na wejściu CD powodują zmniejszanie wartości CV,
- wejście LD ustawia CV na wartość początkową,
- wyjście Q pojawia się po odliczeniu do zera,
- wykres CV ma przebieg schodkowy malejący.
To odróżnia CTD od licznika CTU, w którym CV rośnie, oraz od timerów TON i TOF, gdzie kluczowy jest upływ czasu, a nie liczba impulsów.