Pytania pomocnicze - ELM.01

Zwora jest ruchomym elementem przyciąganym przez pole magnetyczne cewki. Jej ruch powoduje przełączenie styków przekaźnika.

Rdzeń jest zwykle nieruchomym elementem wzmacniającym pole magnetyczne cewki. Zwora jest elementem ruchomym, który przemieszcza się pod wpływem tego pola.

Cewka po zasileniu wytwarza pole magnetyczne. To pole przyciąga zworę i umożliwia przełączenie styków.

Styki zmieniają swój stan: styki normalnie otwarte mogą się zamknąć, a styki normalnie zamknięte mogą się otworzyć. Zależy to od budowy przekaźnika.

Sprężyna powrotna przywraca zworę i styki do położenia początkowego po zaniku napięcia na cewce.

Cewka należy do obwodu sterowania, a styki do obwodu wykonawczego. Dzięki temu mały prąd sterujący może załączać lub rozłączać inny, często większy obwód.

Miernik X jest włączony szeregowo w gałęzi obwodu. Tak podłącza się amperomierz, ponieważ mierzy on prąd płynący przez daną gałąź.

Woltomierz podłącza się równolegle do elementu, na którym mierzone jest napięcie. Ma dużą rezystancję wewnętrzną, aby nie obciążać obwodu.

Omomierz służy do pomiaru rezystancji i zwykle używa własnego źródła pomiarowego. Rezystancję mierzy się przy odłączonym zasilaniu, a nie w pracującym obwodzie.

Może dojść do zwarcia, ponieważ amperomierz ma bardzo małą rezystancję wewnętrzną. Grozi to uszkodzeniem miernika lub elementów obwodu.

Idealny amperomierz powinien mieć rezystancję równą 0 Ω. Dzięki temu nie powoduje spadku napięcia i nie zmienia prądu w obwodzie.

Jeżeli miernik jest wstawiony bezpośrednio w tor przepływu prądu, czyli szeregowo z elementem, oznacza to pomiar prądu. W takim miejscu stosuje się amperomierz.

R2 i R3 tworzą dwie jednakowe gałęzie równoległe po 100 Ω, a R1 jest z nimi szeregowo. Prąd całkowity wynosi 0,2 A, więc przez gałąź z R3 i amperomierzem płynie 0,1 A.

Nacięcie izolacji zmniejsza bezpieczeństwo elektryczne i mechaniczne przewodu. Może doprowadzić do zwarcia, porażenia prądem lub wnikania wilgoci.

Tak. Nawet niepodłączona żyła znajduje się w uszkodzonym kablu, a stan całego przewodu jest niezgodny z wymaganiami bezpieczeństwa.

Izolacja zewnętrzna chroni żyły przewodu przed uszkodzeniami mechanicznymi, wilgocią i wpływem środowiska. Jej uszkodzenie oznacza utratę ważnej warstwy ochronnej.

Tabliczka tylko informuje o zagrożeniu, ale go nie usuwa. Instalacja musi być fizycznie doprowadzona do stanu bezpiecznego.

Należy wyłączyć zasilanie, zabezpieczyć obwód przed ponownym załączeniem i naprawić lub wymienić uszkodzony przewód. Po naprawie trzeba sprawdzić instalację.

Hydrofor pracuje w pobliżu wody lub wilgoci, co zwiększa ryzyko porażenia prądem i zwarcia. Dlatego przewody muszą być w pełni sprawne.

Należy odszukać oznaczenie napięcia 24 V oraz symbole biegunów + i -. Zacisk opisany jako + podłącza się do plusa zasilacza, a zacisk opisany jako - do minusa.

Oznacza, że przy zasilaniu DC do tego zacisku podłącza się plus, a przy zasilaniu AC jeden z przewodów napięcia przemiennego.

Przy zasilaniu AC może to być zacisk przewodu neutralnego N lub przewodu przemiennego, a przy zasilaniu DC jest to zacisk ujemny, czyli minus.

Urządzenia elektroniczne często są wrażliwe na zamianę plusa i minusa. Nieprawidłowa polaryzacja może spowodować brak działania albo uszkodzenie układu.

W napięciu DC występuje określony biegun dodatni i ujemny. W napięciu AC biegunowość zmienia się cyklicznie, dlatego zwykle stosuje się oznaczenia L, N lub ~.

Dokumentacja wskazuje dopuszczalne napięcia zasilania, numery zacisków oraz wymagany sposób podłączenia. Należy z niej korzystać przed wykonaniem połączeń.

Drugi koniec przewodu pozostaje niepodłączony, więc nie ma zamkniętego obwodu pomiarowego przez żyły. Układ służy do sprawdzenia izolacji między połączonymi żyłami fazowymi a przewodem PEN.

Połączenie tych żył tworzy jedną grupę przewodów roboczych. Miernik sprawdza wtedy, czy nie ma upływu lub przebicia między tą grupą a przewodem PEN.

Pomiar rezystancji izolacji sprawdza jakość izolacji między przewodami. Pomiar ciągłości żyły sprawdza, czy dana żyła przewodzi prąd od jednego końca przewodu do drugiego.

Używa się miernika rezystancji izolacji, czyli megomierza. Przyrząd przykłada napięcie probiercze i mierzy prąd upływu przez izolację.

Może świadczyć o uszkodzeniu, zawilgoceniu, zabrudzeniu lub starzeniu się izolacji. Taki przewód może powodować zwarcia, prądy upływu albo zagrożenie porażeniowe.

Napięcie probiercze z miernika mogłoby uszkodzić elementy elektroniczne lub aparaturę podłączoną do przewodu. Pomiar powinien dotyczyć samego przewodu lub odłączonego obwodu.

Należy podzielić wskazanie ze skali przez maksymalną wartość skali, a następnie pomnożyć przez ustawiony zakres napięciowy. Dla skali 0-100 i zakresu 5 V wskazanie 30 daje 1,5 V.

Oznacza, że pełne wychylenie wskazówki odpowiada napięciu 5 V. Jest to maksymalna wartość napięcia dla ustawionego zakresu.

Liczba 30 jest tylko wartością działki na podziałce. Rzeczywiste napięcie zależy od ustawionego zakresu pomiarowego miernika.

Zakres pomiarowy określa, jakiej wartości odpowiada pełne wychylenie wskazówki. Bez znajomości zakresu nie da się poprawnie przeliczyć odczytu ze skali.

Błąd paralaksy powstaje, gdy patrzy się na wskazówkę pod kątem, a nie prostopadle do skali. Może to spowodować odczytanie niewłaściwej wartości.

Przekroczenie zakresu może spowodować przeciążenie lub uszkodzenie miernika. Może też prowadzić do błędnych wskazań.

Autotransformator ma jedno uzwojenie wspólne dla wejścia i wyjścia. Zwykły transformator ma oddzielne uzwojenie pierwotne i wtórne.

Ponieważ obwód wejściowy i wyjściowy są połączone elektrycznie przez wspólne uzwojenie. Dotknięcie obwodu wyjściowego może więc być równie niebezpieczne jak kontakt z siecią zasilającą.

Autotransformator stosuje się do napięcia przemiennego AC. Nie służy do bezpośredniej transformacji napięcia stałego DC.

Oznacza to, że napięcie wyjściowe może być mniejsze albo większe od napięcia wejściowego, zależnie od punktów podłączenia uzwojenia i konstrukcji urządzenia.

Stosuje się je w laboratoriach, warsztatach i układach testowych do płynnej regulacji napięcia zasilającego odbiorniki.

Multimetr jest przyrządem pomiarowym, a nie urządzeniem do zmiany wartości napięcia. Może mierzyć napięcie, prąd lub rezystancję, ale nie transformuje napięcia.

Należy znaleźć zadaną wydajność na osi poziomej, przejść pionowo do krzywej odpowiadającej danej prędkości obrotowej i odczytać wartość H na osi pionowej.

Wysokość podnoszenia H określa energię, jaką pompa przekazuje cieczy. Wyraża się ją najczęściej w metrach słupa cieczy.

Wydajność Q to objętość cieczy przepompowywana w jednostce czasu, np. w m³/h. Im większa wydajność, tym większy przepływ przez pompę.

Kilka krzywych oznacza zwykle pracę pompy przy różnych prędkościach obrotowych wirnika. Dla każdej prędkości zależność między Q i H jest inna.

Zwykle wraz ze wzrostem wydajności wysokość podnoszenia maleje. Jest to typowy kształt charakterystyki pompy wirowej.

Z krzywej dla n = 1850 1/min odczytuje się wartość około 4,2 m. Dlatego poprawna odpowiedź to 4,2 m.

Kontaktron służy do wykrywania obecności pola magnetycznego, najczęściej pochodzącego od magnesu. Umożliwia bezdotykową detekcję położenia elementów.

Wewnątrz szklanej rurki znajdują się styki, które pod wpływem pola magnetycznego zwierają się lub rozwierają. Po odsunięciu magnesu wracają do stanu początkowego.

Kontaktron ma widoczne styki w szklanej kapsułce i reaguje na magnes. Czujnik temperatury reaguje na zmianę temperatury, np. przez zmianę rezystancji lub generowanie napięcia.

NO oznacza styk normalnie otwarty, który zamyka się po zadziałaniu pola magnetycznego. NC oznacza styk normalnie zamknięty, który po zadziałaniu pola magnetycznego się otwiera.

Stosuje się je w alarmach, czujnikach otwarcia drzwi i okien, licznikach impulsów oraz do wykrywania położenia siłowników i elementów maszyn.

Nie wymaga mechanicznego naciśnięcia ani kontaktu z wykrywanym elementem. Do zadziałania wystarcza zbliżenie magnesu.

Należy znaleźć wymiar całkowity i odjąć od niego znane wymiary cząstkowe leżące w tym samym kierunku. Nie należy mierzyć rysunku linijką.

Całkowita szerokość wynosi 70 mm. Do pionowej krawędzi wewnętrznej jest 20 mm + 30 mm = 50 mm, więc pozostały odcinek ma 70 mm - 50 mm = 20 mm.

Wymiar całkowity określa pełną długość, szerokość lub wysokość elementu w danym kierunku. Jest punktem odniesienia do obliczania wymiarów brakujących.

Rysunek może być pokazany w zmniejszeniu, powiększeniu lub bez zachowania skali. Obowiązujące są liczby wymiarowe podane na rysunku.

Można łączyć tylko te wymiary, które odnoszą się do tego samego kierunku i tej samej osi odniesienia, np. tylko poziome z poziomymi.

Najczęściej w milimetrach. Jeżeli na rysunku nie podano innej jednostki, przyjmuje się, że wymiary są w mm.