Zasada przerwy roboczej polega na takim zaprojektowaniu obwodu sterowania, aby wykonanie funkcji bezpieczeństwa lub wyłączenia nastąpiło po zaniku sygnału, czyli po podaniu stanu 0 na wejście sterownika PLC.
W praktyce oznacza to najczęściej stosowanie zestyków normalnie zamkniętych NC w obwodach zatrzymania, wyłączania lub blokad bezpieczeństwa.
Jak działa zasada przerwy roboczej?
W stanie normalnej pracy obwód jest zamknięty, a wejście PLC otrzymuje sygnał logiczny 1. Po naciśnięciu przycisku STOP, zadziałaniu krańcówki bezpieczeństwa albo przerwaniu przewodu obwód zostaje rozłączony, więc na wejściu PLC pojawia się stan 0.
Sterownik interpretuje ten stan jako polecenie zatrzymania lub wyłączenia układu.
Dlaczego stosuje się tę zasadę?
Najważniejszą zaletą jest większe bezpieczeństwo. Jeżeli przewód zostanie przerwany, zacisk się poluzuje albo zaniknie zasilanie obwodu wejściowego, sterownik otrzyma stan 0 i zatrzyma system. Awaria powoduje więc przejście do stanu bezpiecznego.
Przykład zastosowania
Typowe elementy pracujące według zasady przerwy roboczej:
- przycisk STOP,
- wyłącznik awaryjny,
- krańcówka osłony bezpieczeństwa,
- czujnik blokady drzwi,
- obwód zezwolenia na pracę maszyny.
Porównanie z zasadą prądu roboczego
W zasadzie prądu roboczego działanie następuje po pojawieniu się sygnału 1. Jest to mniej bezpieczne dla funkcji zatrzymania, ponieważ przerwanie przewodu może nie zostać rozpoznane jako polecenie wyłączenia.
Dlatego w układach wyłączania zautomatyzowanych systemów sterowanych przez PLC należy stosować zasadę przerwy roboczej, czyli wyłączenie po podaniu stanu 0 na wejście sterownika.