Bariera optyczna to układ, który wykrywa przerwanie wiązki światła między nadajnikiem a odbiornikiem. Jeśli ma być niewidoczna dla ludzkiego oka, stosuje się promieniowanie podczerwone IR, najczęściej o długości fali około 850–950 nm.
Z czego składa się taka bariera?
Typowy zestaw obejmuje:
- diodę LED emitującą podczerwień — nadajnik wiązki,
- fotodiodę albo fototranzystor czuły na podczerwień — odbiornik,
- prosty układ wzmacniający lub komparator — do wykrycia zaniku sygnału.
W pytaniu egzaminacyjnym poprawną odpowiedzią jest zestaw: dioda LED emitująca światło podczerwone oraz fotodioda.
Dlaczego nie światło widzialne?
Dioda LED świecąca światłem widzialnym tworzyłaby barierę zauważalną dla człowieka, np. jako czerwony lub zielony punkt/wiązka. Wymóg „niewidoczna dla ludzkiego oka” wskazuje na użycie podczerwieni.
Dlaczego sam fototranzystor nie wystarczy?
Fototranzystor jest tylko elementem odbiorczym — reaguje na światło. Aby powstała bariera, potrzebny jest również nadajnik światła, czyli np. dioda IR.
Zastosowania
Bariery optyczne IR stosuje się m.in. w:
- licznikach obiektów,
- czujnikach przejścia,
- automatyce bram i drzwi,
- robotyce,
- zabezpieczeniach i detekcji przeszkód.