Napięcie robocze kondensatora to największe napięcie, jakie może długotrwale występować między jego okładkami bez ryzyka uszkodzenia izolacji dielektryka. Na obudowie kondensatora podaje się zwykle napięcie znamionowe, np. 16 V, 25 V, 50 V, 100 V.
Jak dobierać napięcie kondensatora?
Kondensator należy dobrać tak, aby jego napięcie robocze było większe lub równe maksymalnemu napięciu, które może pojawić się w układzie:
- najpierw określa się największą możliwą różnicę potencjałów między końcówkami kondensatora,
- następnie wybiera się najbliższą wyższą wartość napięcia znamionowego z dostępnych kondensatorów,
- w praktyce często stosuje się zapas, np. 20-50%, szczególnie w układach narażonych na przepięcia.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli kondensator jest podłączony między punktami A i B, to nie interesuje nas napięcie względem masy pojedynczego punktu, lecz napięcie między A i B:
U_C = |U_A - U_B|
W układzie z zasilaniem 15 V jeden punkt może mieć potencjał bliski 15 V, a drugi może zostać zwarty przez element sterujący do potencjału bliskiego 0 V. Wtedy na kondensatorze może pojawić się około 15 V.
Jeżeli dostępne odpowiedzi to 10 V, 20 V, 30 V i 40 V, to kondensator 10 V jest za słaby, a minimalna poprawna wartość to 20 V.
Ważne
Nie wolno dobierać kondensatora o napięciu roboczym mniejszym niż maksymalne napięcie w obwodzie. Może to spowodować przebicie dielektryka, zwarcie, nagrzewanie lub trwałe uszkodzenie elementu.