Rezystancja wejściowa woltomierza to opór, jaki woltomierz „stawia” mierzonemu obwodowi. Im większa rezystancja wejściowa, tym mniej woltomierz obciąża badany układ i tym dokładniejszy jest pomiar napięcia.
Dlaczego jest ważna?
Każde źródło napięcia ma pewną rezystancję wewnętrzną lub wyjściową. Po podłączeniu woltomierza tworzy się dzielnik napięcia:
- rezystancja wyjściowa źródła:
Rwy, - rezystancja wejściowa woltomierza:
Rwe.
Napięcie wskazane przez miernik jest mniejsze od rzeczywistego napięcia źródła:
Um = Uź × Rwe / (Rwy + Rwe)
Aby błąd był mały, powinno być:
Rwe >> Rwy
czyli rezystancja wejściowa woltomierza powinna być wielokrotnie większa od rezystancji wyjściowej badanego źródła.
Przykład egzaminacyjny
Czujnik ma:
- napięcie około
18 V, - rezystancję wyjściową
200 kΩ.
Najlepszy będzie woltomierz cyfrowy o Rwe = 10 MΩ, ponieważ jego rezystancja wejściowa jest dużo większa niż 200 kΩ. Dzięki temu mniej obciąża czujnik.
Dobór zakresu pomiarowego
Oprócz dużej rezystancji wejściowej należy dobrać możliwie najniższy zakres, który obejmuje mierzone napięcie. Dla napięcia około 18 V lepszy jest zakres 20 V niż 200 V, bo daje większą rozdzielczość i dokładniejszy odczyt.
Dlatego dla pomiaru napięcia około 18 V z czujnika o dużej rezystancji wyjściowej najlepszy jest woltomierz cyfrowy na zakresie 20 V i Rwe = 10 MΩ.