Układ kaskody to dwutranzystorowy układ wzmacniający, w którym tranzystory są połączone jeden nad drugim. Najczęściej dolny tranzystor pracuje w układzie wspólnego źródła lub wspólnego emitera, a górny w układzie wspólnej bramki lub wspólnej bazy.
W wersji z tranzystorami MOSFET sygnał wejściowy podaje się zwykle na bramkę dolnego tranzystora, a sygnał wyjściowy odbiera z drenu górnego tranzystora. Bramka górnego tranzystora jest polaryzowana stałym napięciem.
Jak rozpoznać kaskodę na schemacie?
Cechy charakterystyczne:
- dwa tranzystory połączone pionowo, jeden nad drugim,
- prąd przepływa kolejno przez oba tranzystory,
- wejście jest podane na dolny tranzystor,
- wyjście jest pobierane z górnego tranzystora,
- górny tranzystor ma elektrodę sterującą ustawioną stałym napięciem polaryzacji.
Zalety układu kaskody
Układ kaskody stosuje się, gdy potrzebne są:
- duże wzmocnienie napięciowe,
- duża rezystancja wyjściowa,
- szerokie pasmo przenoszenia,
- zmniejszenie wpływu pojemności pasożytniczych,
- ograniczenie efektu Millera.
Kaskoda a kaskada
Nie należy mylić kaskody z kaskadą. Kaskada oznacza ogólnie połączenie kilku stopni wzmacniacza jeden po drugim. Kaskoda to konkretny układ dwóch tranzystorów połączonych w charakterystyczny sposób, często używany we wzmacniaczach wysokoczęstotliwościowych.