Dobór sprężarki polega przede wszystkim na sprawdzeniu dwóch parametrów: wydajności sprężarki oraz maksymalnego ciśnienia roboczego. Sprężarka musi dostarczyć odpowiednią ilość sprężonego powietrza i zapewnić ciśnienie wyższe lub równe wymaganemu przez odbiornik, np. siłownik pneumatyczny.
1. Obliczenie zapotrzebowania na powietrze
Jeżeli urządzenie zużywa określoną objętość powietrza na jeden cykl, to całkowite zużycie oblicza się ze wzoru:
Q = V × n
gdzie:
- Q – zużycie powietrza w jednostce czasu,
- V – zużycie powietrza na jeden cykl,
- n – liczba cykli w jednostce czasu.
Przykład:
- zużycie: 1,4 l/cykl,
- liczba cykli: 50 cykli/min.
Q = 1,4 × 50 = 70 l/min
Następnie można przeliczyć litry na minutę na metry sześcienne na godzinę:
70 l/min × 60 = 4200 l/h = 4,2 m³/h
2. Dobór wydajności z zapasem
Sprężarka nie powinna pracować stale na granicy możliwości. Dlatego wybiera się wydajność większą od obliczonego zapotrzebowania. Jeśli zapotrzebowanie wynosi 4,2 m³/h, to z podanych odpowiedzi poprawna będzie wydajność 5,3 m³/h, a nie 3,6 m³/h.
3. Dobór ciśnienia maksymalnego
Jeżeli siłownik wymaga ciśnienia roboczego 8 bar, to sprężarka musi osiągać co najmniej taką wartość. Ponieważ:
8 bar = 0,8 MPa
sprężarka o ciśnieniu maksymalnym 0,7 MPa jest za słaba. Poprawny wybór to 1,0 MPa, czyli 10 bar.
Najważniejsza zasada
Sprężarka powinna mieć:
- wydajność większą od zapotrzebowania odbiornika, najlepiej z zapasem,
- ciśnienie maksymalne większe lub równe wymaganemu ciśnieniu roboczemu.