Zasilacz stabilizowany to urządzenie, które przekształca energię elektryczną z sieci lub innego źródła na napięcie o ustalonej wartości, utrzymywane możliwie stałe mimo zmian napięcia wejściowego i obciążenia.
W układach mechatronicznych najczęściej spotyka się zasilacze sieciowe o wejściu AC 230 V lub szerokim zakresie, np. 85...250 V AC, oraz wyjściu DC 24 V. Napięcie 24 V DC jest typowe dla sterowników PLC, czujników, przekaźników, modułów wejść/wyjść i elementów automatyki.
Jak rozpoznać zasilacz stabilizowany w dokumentacji?
Typowe oznaczenia i parametry to:
- wejście: L, N, PE lub zakres napięcia AC, np. 85...250 V AC 50/60 Hz,
- wyjście: oznaczenia biegunów + i −, np. 24 V DC,
- podana moc wyjściowa lub prąd znamionowy,
- informacja o stabilizacji, tolerancji napięcia, np. 24 V ±1%,
- sposób montażu, np. na szynie DIN TS35.
Funkcja w układzie mechatronicznym
Zasilacz stabilizowany dostarcza bezpieczne i stabilne napięcie do elementów sterowania. Nie mierzy ciśnienia, nie przełącza obwodów mocy jak stycznik i nie wykrywa drgań jak czujnik piezoelektryczny.
Przykład zastosowania
Zasilacz 230 V AC / 24 V DC może zasilać:
- sterownik PLC,
- czujniki indukcyjne i optyczne,
- przekaźniki pośredniczące,
- moduły sygnalizacyjne,
- elektrozawory pneumatyczne 24 V DC.