Pomiar rezystancji uzwojeń silnika trójfazowego pozwala ocenić, czy uzwojenia nie mają przerwy, zwarcia lub dużej asymetrii. W silniku trójfazowym mierzy się rezystancję każdej fazy, np. między zaciskami U1–U2, V1–V2 i W1–W2.
Prawidłowe wyniki
W sprawnym silniku rezystancje trzech uzwojeń powinny być do siebie zbliżone. Niewielkie różnice są dopuszczalne i wynikają z dokładności pomiaru oraz temperatury uzwojeń.
Przykład wyników prawidłowych:
- U1–U2 = 22,0 Ω,
- V1–V2 = 21,5 Ω,
- W1–W2 = 22,2 Ω.
Takie wartości są podobne, więc nie wskazują na przerwę ani zwarcie międzyzwojowe widoczne w prostym pomiarze rezystancji.
Jak rozpoznać przerwę w uzwojeniu?
Przerwa w uzwojeniu objawia się wynikiem bardzo dużym lub nieskończonym, np. ∞ Ω, podczas pomiaru między końcami tego uzwojenia. Przykład: jeśli V1–V2 = ∞ Ω, oznaczałoby to przerwę w uzwojeniu fazy V.
Jak rozpoznać zwarcie?
Bardzo mała rezystancja uzwojenia w porównaniu z pozostałymi może sugerować zwarcie. Trzeba jednak odróżnić zwarcie w uzwojeniu od zwarcia uzwojenia do obudowy, które wykrywa się pomiarem między zaciskiem a PE.
Ważna zasada
Pomiar rezystancji uzwojeń ocenia ciągłość i symetrię uzwojeń. Pomiar rezystancji izolacji względem PE ocenia bezpieczeństwo izolacji silnika.