Pytania pomocnicze - ELM.04

Brak smarowania zwiększa tarcie wewnętrzne elementów silnika pneumatycznego. Przy tym samym ciśnieniu i obciążeniu silnik osiąga mniejszą prędkość oraz niższą sprawność.

Należy sprawdzić elementy eksploatacyjne układu, szczególnie poziom oleju w smarownicy. Jest to prosta i typowa przyczyna pogorszenia pracy silnika pneumatycznego.

Smarownica wprowadza mgłę olejową do sprężonego powietrza. Olej smaruje ruchome części odbiorników pneumatycznych, np. silników i siłowników.

W treści podano, że warunki zasilania są znamionowe, więc problem nie wynika bezpośrednio z braku ciśnienia lub wydajności sprężarki. Najpierw należy sprawdzić prostsze przyczyny eksploatacyjne, np. smarowanie.

Nie. Zawór bezpieczeństwa służy do ochrony układu przed nadmiernym ciśnieniem, a nie do poprawy pracy silnika. Zmiana jego nastawy bez potrzeby może być niebezpieczna.

Typowe objawy to spadek prędkości obrotowej, wzrost hałasu, nierówna praca, grzanie się elementów oraz szybsze zużycie części ruchomych.

Proste czynności, takie jak sprawdzenie poziomu oleju, filtrów i ciśnienia, są szybkie, tanie i często usuwają przyczynę usterki. Dopiero później rozważa się wymianę drogich elementów, np. kompresora.

Końcówka tulejkowa ma metalową cienkościenną rurkę oraz często kolorowy kołnierz izolacyjny. Służy do zakończenia wielodrutowej żyły przewodu.

Praska zapewnia właściwy kształt i siłę zacisku. Zwykłe szczypce mogą zgnieść tulejkę nierównomiernie, uszkodzić przewód lub wykonać nietrwałe połączenie.

Chroni linkę przewodu przed rozwarstwieniem i ułatwia pewne zamocowanie przewodu w zacisku. Poprawia niezawodność połączenia elektrycznego.

Tulejkę dobiera się przede wszystkim do przekroju żyły przewodu, np. 0,75 mm², 1,5 mm² lub 2,5 mm². Powinna pasować również długością do zacisku, w którym przewód będzie mocowany.

Może dojść do zwiększenia rezystancji styku, grzania połączenia, luzowania przewodu lub przerw w działaniu obwodu sterowania. W automatyce może to powodować trudne do wykrycia awarie.

Nie. Szczypce boczne są przeznaczone głównie do cięcia przewodów, a nie do wykonywania kontrolowanego zacisku tulejek.

Należy spojrzeć na zaciski aparatu. Jeśli śruby zaciskowe mają proste nacięcie, właściwym narzędziem jest wkrętak płaski.

Służy do sygnalizacji lub wykrywania obecności napięcia na poszczególnych fazach L1, L2 i L3. Ułatwia wykrycie zaniku jednej z faz.

Szczypce boczne służą głównie do cięcia przewodów. Nie są przeznaczone do odkręcania śrub zaciskowych w aparatach elektrycznych.

Klucz imbusowy stosuje się do śrub z gniazdem sześciokątnym. Nie pasuje on do typowych zacisków śrubowych z prostym nacięciem.

Należy odłączyć zasilanie, zabezpieczyć układ przed przypadkowym załączeniem i sprawdzić brak napięcia. Dopiero potem można odłączać przewody.

Oznaczenie przewodów ułatwia ich ponowne podłączenie do odpowiednich zacisków. Zmniejsza to ryzyko pomyłki w kolejności faz lub w obwodzie sterowania.

Jeżeli czujnik ma gwintowaną cylindryczną obudowę i sześciokątne nakrętki mocujące, używa się klucza płaskiego. Otwarta szczęka klucza pozwala podejść do nakrętki z boku.

Klucz nasadowy trzeba zwykle założyć od czoła nakrętki. Przy czujnikach przeszkodą może być przewód, złącze lub sama konstrukcja uchwytu.

Służą do zamocowania czujnika w uchwycie oraz do zablokowania jego położenia. Po ustawieniu odpowiedniej odległości od obiektu nakrętki kontruje się.

Nie należy dokręcać nakrętek z nadmierną siłą, aby nie uszkodzić gwintu ani obudowy czujnika. Trzeba też zachować właściwe położenie względem wykrywanego elementu.

Czujnik działa poprawnie tylko w określonej strefie zadziałania. Zbyt duża lub zbyt mała odległość od metalowego elementu może powodować brak sygnału albo fałszywe zadziałania.

Klucz imbusowy służy do śrub z sześciokątnym gniazdem wewnętrznym. Na przedstawionym czujniku widoczne są zewnętrzne sześciokątne nakrętki, więc właściwy jest klucz płaski.

Prostopadłe cięcie zapewnia prawidłowe przyleganie przewodu w szybkozłączu. Skośne cięcie może powodować nieszczelność lub niepełne wsunięcie przewodu.

Szczypce mogą spłaszczyć przekrój przewodu i pozostawić nierówną krawędź. To zwiększa ryzyko przecieków w instalacji pneumatycznej.

Szybkozłącze umożliwia szybkie i szczelne podłączenie przewodu pneumatycznego bez gwintowania lub dodatkowego zaciskania. Wymaga jednak równo uciętego przewodu.

Obcinak do przewodów pneumatycznych jest przeznaczony do miękkich przewodów z tworzywa i wykonuje szybkie, proste cięcie. Obcinak do rur zwykle służy do rur metalowych lub instalacyjnych i ma inną konstrukcję.

Najczęściej stosuje się przewody z poliuretanu PU, poliamidu PA oraz polietylenu PE. Są lekkie, elastyczne i odporne na typowe warunki pracy pneumatyki.

Koniec przewodu powinien być równy, gładki, bez zgnieceń i przecięty pod kątem prostym. Po wsunięciu do szybkozłącza powinien dojść do oporu i trzymać się stabilnie.

W chwili startu wirnik jeszcze się nie obraca, więc silnik zachowuje się jak odbiornik o małej impedancji. Powoduje to pobór prądu kilka razy większego od prądu znamionowego.

Charakterystyka B działa szybciej przy mniejszych prądach zwarciowych, zwykle około 3–5 razy prąd znamionowy. Charakterystyka C dopuszcza większy chwilowy prąd, około 5–10 razy prąd znamionowy, dlatego lepiej nadaje się do odbiorników z prądem rozruchowym.

Ponieważ silnik podczas startu pobiera krótkotrwale duży prąd. Wyłącznik o charakterystyce C nie powinien wyłączać zasilania przy takim normalnym prądzie rozruchowym.

Nie zawsze. Wyłącznik nadmiarowo-prądowy chroni głównie przewody i obwód przed zwarciem oraz przeciążeniem, natomiast silniki często wymagają dodatkowego zabezpieczenia przeciążeniowego, np. wyłącznika silnikowego lub przekaźnika termicznego.

Charakterystykę D stosuje się przy odbiornikach o bardzo dużych prądach rozruchowych, np. dużych silnikach lub transformatorach. Wymaga to jednak sprawdzenia warunków samoczynnego wyłączenia zasilania.

Można zastosować rozruch gwiazda-trójkąt, softstart albo przemiennik częstotliwości. Metody te zmniejszają udar prądowy podczas uruchamiania silnika.

In to prąd, który wyłącznik może przewodzić w normalnych warunkach pracy bez zadziałania. Charakterystyka określa, przy jakiej wielokrotności tego prądu nastąpi szybkie wyłączenie.

To łącznik mechaniczny lub czujnikowy, który zmienia stan sygnału po osiągnięciu przez element ruchomy określonego położenia końcowego.

Aby zatrzymać siłownik po dojściu do końca skoku i nie dopuścić do zablokowania napędu oraz przeciążenia silnika.

Silnik może dalej pracować mimo osiągnięcia końca ruchu, co grozi przeciążeniem, przegrzaniem, uszkodzeniem przekładni lub elementu wykonawczego.

Nie. Wyłącznik krańcowy działa dwustanowo: zezwala na ruch albo go zatrzymuje. Do regulacji prędkości stosuje się inne urządzenia, np. przemiennik częstotliwości lub sterownik napędu.

Wyłącznik krańcowy reaguje na położenie mechanizmu, a zabezpieczenie przeciążeniowe reaguje na nadmierny prąd lub temperaturę silnika. Krańcówka zapobiega przeciążeniu wynikającemu z dojazdu do końca skoku.

Jedna wykrywa położenie końcowe w kierunku wysuwania, a druga w kierunku wsuwania. Dzięki temu siłownik może być bezpiecznie zatrzymany na obu końcach zakresu pracy.

Czujnik działa jak kondensator, którego dielektrykiem jest materiał wrażliwy na wilgoć. Zmiana wilgotności powoduje zmianę przenikalności dielektrycznej polimeru, a więc zmianę pojemności.

Pojemność kondensatora zależy od przenikalności dielektrycznej dielektryka. Gdy polimer pochłania wilgoć, zmieniają się jego właściwości elektryczne.

Na pojemność wpływają powierzchnia elektrod, odległość między elektrodami oraz przenikalność dielektryczna materiału między elektrodami.

Barwa jest właściwością optyczną, a pojemność zależy od właściwości elektrycznych układu. W tym przypadku decyduje przenikalność dielektryczna dielektryka.

Oznacza to, że pochłania wilgoć z otoczenia. Dzięki temu jego właściwości elektryczne zmieniają się wraz z wilgotnością powietrza.

Ponieważ eliminuje to wpływ geometrii kondensatora na pojemność. Pozostaje więc wpływ przenikalności dielektrycznej polimeru.

Elektronika pomiarowa mierzy zmianę pojemności i na podstawie charakterystyki czujnika przelicza ją na wilgotność względną.

1 kW to 1000 W. Dlatego 10 kW należy zapisać jako 10000 W.

Stosuje się wzór P = I² · R, po przekształceniu I = √(P / R).

Grzałka zamienia energię elektryczną głównie na ciepło, a jej działanie opiera się na przepływie prądu przez element o określonej rezystancji.

Rezystancja określa opór, jaki grzałka stawia przepływowi prądu. Im większa rezystancja przy danej mocy, tym inaczej kształtuje się wymagane napięcie i prąd.

Można podstawić do wzoru P = I² · R: 10² · 100 = 100 · 100 = 10000 W, czyli 10 kW.

Natężenie prądu informuje, jaki prąd płynie w obwodzie, a moc określa tempo zużycia lub zamiany energii elektrycznej.

Oględziny to kontrola wzrokowa stanu instalacji, np. przewodów, zacisków, izolacji i oznaczeń. Nie obejmują wymiany elementów ani wykonywania pomiarów roboczych.

Ponieważ polega na ocenie widocznego stanu przewodów, ich izolacji, mocowania i podłączenia. Jest to czynność kontrolna, a nie naprawcza.

Oględziny polegają na ocenie stanu technicznego bez wykonywania pomiarów parametrów pracy. Pomiar prądu grzałki jest czynnością diagnostyczno-pomiarową.

Wymiana czujnika jest czynnością naprawczą lub serwisową. Oględziny mogą jedynie wykazać, że czujnik lub jego przewody wyglądają na uszkodzone.

Można zauważyć przetarcia izolacji, nadpalenia, luźne zaciski, korozję, pęknięcia, wyrwane końcówki lub nieprawidłowe prowadzenie przewodów.

Należy sprawdzić listwy zaciskowe regulatora, przewody zasilające, przewody czujnika temperatury, połączenia z elementem wykonawczym oraz stan zabezpieczeń i oznaczeń.

Uszkodzone lub poluzowane przewody mogą powodować zaniki zasilania, błędne odczyty temperatury, niestabilną pracę regulatora albo przegrzewanie połączeń.