Pytania pomocnicze - ELM.05

Należy odczytać liczbę z wyświetlacza oraz sprawdzić ustawiony zakres na pokrętle. Dopiero połączenie tych dwóch informacji daje poprawną wartość i jednostkę pomiaru.

Bo jednostka zależy od ustawionego zakresu pomiarowego. Na zakresie pF będzie to 20 pF, a na zakresie nF będzie to 20 nF.

1 nF = 1000 pF, a 1 µF = 1000 nF. Dlatego 20 nF to 20 000 pF oraz 0,02 µF.

Naładowany kondensator może uszkodzić miernik lub spowodować błędne wskazanie. Dotyczy to szczególnie kondensatorów elektrolitycznych w zasilaczach.

Oznacza, że mierzona pojemność jest większa niż maksymalna wartość ustawionego zakresu. Należy wtedy przełączyć miernik na wyższy zakres.

Elementy połączone równolegle lub szeregowo z kondensatorem mogą wpływać na wynik pomiaru. Pomiar poza układem jest zwykle dokładniejszy.

Gdyby multiswitch nie miał zasilania, zwykle problem dotyczyłby większej liczby kanałów lub całej instalacji. Awaria tylko jednej polaryzacji sugeruje uszkodzenie konkretnego toru sygnałowego.

Tuner zmienia napięcie podawane w przewodzie antenowym. Około 13 V wybiera polaryzację V, a około 18 V wybiera polaryzację H.

Multiswitch rozdziela sygnały z konwertera satelitarnego do wielu gniazd abonenckich. Przełącza odpowiedni tor sygnałowy zgodnie z zapotrzebowaniem tunera.

Uszkodzone gniazdo częściej powodowałoby ogólny brak sygnału albo duże tłumienie na wielu kanałach. Selektywny brak tylko polaryzacji V bardziej pasuje do uszkodzenia toru w multiswitchu.

Głowicę tunera można podejrzewać, gdy problem występuje tylko na jednym odbiorniku, a po podłączeniu innego tunera do tego samego gniazda wszystko działa poprawnie. W pytaniu wskazano jednak instalację z multiswitchem i brak jednej polaryzacji.

Są to cztery tory sygnału satelitarnego: V Low, V High, H Low i H High. Łączą informację o polaryzacji pionowej lub poziomej oraz o paśmie dolnym lub górnym.

Można podłączyć inny tuner do tego samego gniazda albo ten sam tuner do innego gniazda. Jeśli problem powtarza się na danym torze instalacji, bardziej prawdopodobna jest usterka multiswitcha lub okablowania.

Należy iść od wejść układu do wyjścia, obliczając stan wyjścia każdej bramki na podstawie jej tabeli prawdy. Wyniki porównuje się z wartościami zaznaczonymi na schemacie.

Błędny sygnał z jednej bramki może zostać podany na kolejne bramki i spowodować dalsze nieprawidłowe wyniki. Pierwsza niezgodna bramka najczęściej wskazuje miejsce uszkodzenia.

Bramka AND daje na wyjściu stan 1 tylko wtedy, gdy wszystkie jej wejścia mają stan 1. W każdym innym przypadku wyjście ma stan 0.

Bramka OR daje stan 1, gdy przynajmniej jedno wejście ma stan 1. Stan 0 pojawia się tylko wtedy, gdy wszystkie wejścia mają stan 0.

Bramka XOR daje stan 1, gdy jej wejścia są różne. Gdy oba wejścia mają tę samą wartość, na wyjściu jest 0.

Nieprawidłowy wynik końcowy informuje, że układ działa źle, ale nie wskazuje miejsca uszkodzenia. Do lokalizacji błędu trzeba sprawdzić stany pośrednie.

Oznaczają poziomy logiczne sygnału. Najczęściej 0 odpowiada niskiemu poziomowi napięcia, a 1 wysokiemu poziomowi napięcia.

Najpierw należy znaleźć właściwy status działania, a następnie odczytać stany przypisane do diod LED i brzęczyka. Nie należy kierować się tylko jednym sygnałem, jeśli tabela podaje ich kilka.

Sygnalizacja optyczna wykorzystuje światło, najczęściej diody LED. Sygnalizacja dźwiękowa wykorzystuje brzęczyk, gong lub alarm akustyczny.

Najczęściej oznacza brak danego sygnału, czyli wyłączoną diodę LED albo brak dźwięku. Zawsze trzeba interpretować go zgodnie z nagłówkiem kolumny.

Dla statusu „Wprowadzony tryb programowania” tabela podaje: dioda czerwona jasna, dioda zielona jasna, dioda niebieska wyłączona i brak brzęczyka. Odpowiedź C zawiera cechy zgodne z tym wierszem.

Trzeba odróżnić chwilowe zdarzenie od stanu ustalonego. „Wprowadzenie trybu programowania” oznacza moment wejścia, a „wprowadzony tryb programowania” oznacza, że urządzenie już pracuje w tym trybie.

Brzęczyk potwierdza działania użytkownika, np. naciśnięcie klawisza, poprawną operację, błąd lub alarm. Pozwala rozpoznać stan urządzenia bez patrzenia na diody.

Wi-Fi zapewnia tylko połączenie urządzenia z routerem. Internet zależy od połączenia routera z siecią dostawcy, czyli od strony WAN.

Użytkownik nie ma problemów z dostępem do internetu w innych sieciach. Oznacza to, że karta Wi-Fi w komputerze prawdopodobnie działa poprawnie.

Urządzenie łączy się z domową siecią Wi-Fi, ale nie ma internetu. Dodatkowo kontrolka WAN lub Internet na routerze może nie świecić albo sygnalizować błąd.

Jeśli urządzenie widzi sieć, łączy się z routerem i otrzymuje adres lokalny, Wi-Fi działa. Jeśli mimo tego nie działa internet, problem może leżeć po stronie WAN lub dostawcy.

Praca na tym samym kanale może pogorszyć jakość połączenia bezprzewodowego, ale zwykle nie powoduje całkowitego braku internetu po resecie routera i karty. Opis bardziej wskazuje na brak sygnału WAN.

Należy sprawdzić, czy kabel jest poprawnie wpięty, obejrzeć wtyki RJ-45, sprawdzić kontrolkę WAN oraz w miarę możliwości podmienić kabel na sprawny.

Port WAN to wejście, przez które router otrzymuje połączenie z internetem od modemu lub operatora. Bez sprawnego połączenia WAN sieć domowa może działać lokalnie, ale bez internetu.

Pozwala ona jednocześnie podgrzać wiele wyprowadzeń układu, co umożliwia bezpieczne zdjęcie elementu z płytki PCB bez odrywania pól lutowniczych.

Stacja grzałkowa ogrzewa punktowo grotem, a stacja hot air ogrzewa obszar strumieniem powietrza. Hot air lepiej nadaje się do demontażu wielowyprowadzeniowych elementów SMD.

Jest mało precyzyjna, może przegrzać pola lutownicze i uszkodzić delikatne elementy. Nie nadaje się do równomiernego podgrzewania wielu wyprowadzeń naraz.

Topnik poprawia zwilżanie lutowia, ułatwia jego rozpływanie i zmniejsza ryzyko powstawania zimnych lutów oraz mostków między wyprowadzeniami.

Można przegrzać laminat, odkleić pola lutownicze albo przesunąć sąsiednie elementy SMD. Dlatego trzeba dobrać temperaturę, przepływ powietrza i czas grzania.

Taśma kaptonowa zabezpiecza sąsiednie elementy przed nadmiernym nagrzaniem. Jest odporna na wysoką temperaturę i często używana przy pracy stacją hot air.

Gniazdo zasilania jest połączone z płytką za pomocą lutów. Lutownica umożliwia stopienie cyny, odlutowanie uszkodzonego gniazda i przylutowanie nowego.

Należy odłączyć urządzenie od zasilania, rozładować ewentualne kondensatory i zapewnić bezpieczne stanowisko pracy. Warto także zabezpieczyć elementy wrażliwe na ESD.

Odsysacz i plecionka służą do usuwania starej cyny z pól lutowniczych. Ułatwia to wyjęcie uszkodzonego elementu i przygotowanie miejsca pod nowy.

Zbyt wysoka temperatura może uszkodzić ścieżki PCB, pola lutownicze lub sam element elektroniczny. Może też spowodować przegrzanie laminatu.

Poprawny lut jest błyszczący, gładki i dobrze obejmuje wyprowadzenie elementu oraz pole lutownicze. Nie powinien tworzyć zwarć ani mieć pęknięć.

Wkrętarka służy do wkręcania i wykręcania śrub. Nie pozwala stopić lutowia ani wykonać połączenia elektrycznego z płytką PCB.

Dwie pierwsze cyfry tworzą wartość znaczącą, a trzecia cyfra oznacza liczbę zer do dopisania. Na przykład 223 to 22 i trzy zera, czyli 22 kΩ.

Najczęściej będzie to kod 223. W kodzie czterocyfrowym ta sama wartość może być zapisana jako 2202.

Kod 3-cyfrowy ma dwie cyfry znaczące i mnożnik, a kod 4-cyfrowy ma trzy cyfry znaczące i mnożnik. Kod 4-cyfrowy pozwala zapisać dokładniejsze wartości.

Litera R pełni funkcję przecinka dziesiętnego. Przykładowo 4R7 oznacza 4,7 Ω, a R10 oznacza 0,10 Ω.

W kodzie SMD ostatnia cyfra nie jest częścią liczby, tylko mnożnikiem. Kod 223 oznacza 22 × 10³ Ω, czyli 22 000 Ω.

Najlepiej zmierzyć rezystancję multimetrem po odłączeniu elementu od układu lub sprawdzić wartość w dokumentacji serwisowej urządzenia.

Idealny wzmacniacz operacyjny ma nieskończenie dużą rezystancję wejściową. Oznacza to, że do jego wejść nie wpływa prąd.

Rezystancja wyjściowa idealnego wzmacniacza operacyjnego wynosi 0 Ω. Dzięki temu napięcie wyjściowe nie spada pod wpływem obciążenia.

Ponieważ idealny wzmacniacz operacyjny powinien zachowywać się jak idealne źródło napięciowe, a takie źródło ma zerową rezystancję wyjściową.

Oznacza, że nawet bardzo mała różnica napięć między wejściami może teoretycznie spowodować bardzo dużą zmianę napięcia wyjściowego.

Oznacza, że idealny wzmacniacz wzmacniałby sygnały o każdej częstotliwości bez spadku wzmocnienia. W praktyce rzeczywiste wzmacniacze mają ograniczone pasmo.

Rzeczywisty wzmacniacz ma skończone wzmocnienie, ograniczone pasmo, niezerową rezystancję wyjściową i ograniczoną szybkość narastania napięcia.

Model idealny upraszcza obliczenia i pozwala szybko zrozumieć działanie układów ze sprzężeniem zwrotnym, np. wzmacniacza odwracającego i nieodwracającego.

Polega na pomiarze napięcia i prądu, a następnie obliczeniu rezystancji z prawa Ohma: R = U / I. Do pomiaru używa się woltomierza i amperomierza.

Oznacza, że amperomierz mierzy rzeczywisty prąd płynący przez badany rezystor, bez dodatkowego prądu płynącego przez woltomierz.

Woltomierz mierzy napięcie na badanym rezystorze oraz spadek napięcia na amperomierzu. Wynik rezystancji jest więc zawyżony o rezystancję wewnętrzną amperomierza.

Ten układ jest korzystny przy pomiarze dużych rezystancji, ponieważ rezystancja amperomierza jest wtedy pomijalnie mała w stosunku do rezystancji badanej.

W układzie z poprawnie mierzonym prądem amperomierz wskazuje prąd badanego rezystora, ale napięcie jest zawyżone o spadek na amperomierzu. W układzie z poprawnie mierzonym napięciem woltomierz mierzy napięcie na rezystorze, ale amperomierz mierzy także prąd woltomierza.

Rezystancję oblicza się ze wzoru R = U / I, gdzie U to wskazanie woltomierza, a I to wskazanie amperomierza.

Amperomierz ma niezerową rezystancję wewnętrzną, a woltomierz ma skończoną rezystancję wewnętrzną. Przez to wpływają na rozpływ prądów i mierzone napięcia w obwodzie.