Wzmacniacz ze wspólnym emiterem to jeden z podstawowych układów pracy tranzystora bipolarnego. Sygnał wejściowy podaje się na bazę tranzystora, sygnał wyjściowy pobiera się z kolektora, a emiter jest wspólny dla obwodu wejściowego i wyjściowego.
Cechy układu
Typowe właściwości wzmacniacza ze wspólnym emiterem:
- duże wzmocnienie napięciowe,
- odwrócenie fazy sygnału o 180°,
- możliwość wzmacniania małych sygnałów zmiennych,
- konieczność ustawienia punktu pracy tranzystora.
W praktycznym układzie stosuje się rezystory polaryzujące bazę, rezystor kolektorowy oraz często rezystor emiterowy stabilizujący punkt pracy.
Punkt pracy
Tranzystor musi być spolaryzowany napięciem stałym, aby pracował w zakresie aktywnym. Oznacza to, że w układzie występują jednocześnie:
- napięcia i prądy stałe potrzebne do pracy tranzystora,
- sygnał zmienny, który ma zostać wzmocniony.
Na kolektorze tranzystora pojawia się więc sygnał zmienny nałożony na napięcie stałe.
Kondensatory w układzie
W układzie często występują kondensatory sprzęgające:
- wejściowy — oddziela składową stałą źródła sygnału od polaryzacji bazy,
- wyjściowy — oddziela składową stałą kolektora od obciążenia.
Kondensator wyjściowy nie służy głównie do filtrowania zasilania ani do sprzężenia zwrotnego. Jego podstawowym zadaniem jest odseparowanie składowej stałej napięcia wyjściowego i przekazanie dalej tylko sygnału zmiennego.