Język SFC w sterownikach PLC
Słownik kwalifikacji ELM.06 - Eksploatacja i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych
SFC (Sequential Function Chart) to graficzny język programowania sterowników PLC opisany w normie IEC 61131-3. Służy do przedstawiania działania układu jako ciągu kroków i przejść. Jest szczególnie przydatny do programowania procesów sekwencyjnych, np. cyklu pracy siłownika, maszyny pakującej lub stanowiska montażowego.
Podstawowe elementy SFC
W języku SFC występują trzy główne elementy:
- krok – stan programu, w którym wykonywane są określone akcje,
- akcja – czynność przypisana do kroku, np. włączenie wyjścia PLC,
- tranzycja – warunek przejścia do następnego kroku.
Program SFC wykonuje się krok po kroku. Gdy aktywny jest dany krok i zostanie spełniony warunek tranzycji, sterowanie przechodzi do kolejnego kroku.
Rodzaje przebiegu programu
W SFC można zapisać różne struktury sterowania:
- sekwencję liniową,
- rozgałęzienie alternatywne,
- sekwencję współbieżną,
- pętlę powrotu do wcześniejszego kroku.
Dzięki temu SFC dobrze nadaje się do opisu cykli maszyn i urządzeń mechatronicznych.
Zastosowanie w mechatronice
SFC pomaga uporządkować działanie programu PLC. Technik może łatwo sprawdzić, który etap cyklu jest aktualnie aktywny i jakie warunki muszą zostać spełnione, aby maszyna przeszła dalej.
Na egzaminie
W zadaniach egzaminacyjnych często trzeba rozpoznać poprawny zapis algorytmu SFC. Należy zwracać uwagę na kroki, tranzycje, kierunek przejść oraz poprawne oznaczenie rozgałęzień alternatywnych i współbieżnych.