W schematach elektrycznych przekaźnik lub stycznik składa się z cewki oraz jednego albo kilku styków. Elementy te mogą być narysowane w różnych miejscach schematu, ale muszą być jednoznacznie powiązane wspólnym oznaczeniem.
Wspólne oznaczenie elementu
Cewka i styki tego samego przekaźnika otrzymują identyczne oznaczenie literowo-cyfrowe, np.:
K1– przekaźnik pomocniczy,KM1– stycznik silnikowy,KT1– przekaźnik czasowy.
Jeżeli cewka ma oznaczenie K1, to styki sterowane przez tę cewkę również opisuje się jako styki K1. Dzięki temu wiadomo, że zmiana położenia tych styków nastąpi po zasileniu cewki K1.
Stan styków na schemacie
Styki przekaźnika rysuje się w stanie spoczynkowym, czyli przy niezasilonej cewce. Dlatego:
- styk NO jest narysowany jako otwarty,
- styk NC jest narysowany jako zamknięty.
Po podaniu napięcia na cewkę stan styków zmienia się, ale schemat nadal przedstawia ich położenie podstawowe.
Ważne rozróżnienie
Identyczne oznaczenie cewki i styków nie oznacza, że mają one te same numery zacisków. Cewka może mieć zaciski np. A1 i A2, a styki osobne numery, np. 13-14 dla styku NO lub 21-22 dla styku NC.
Znaczenie praktyczne
Poprawne oznaczanie cewek i styków pozwala szybko ustalić, które styki zostaną przełączone po zadziałaniu danego przekaźnika lub stycznika.