Pomiar rezystancji uzwojenia cewki służy do sprawdzenia, czy przewód nawojowy tworzy ciągły obwód. Jest to podstawowa metoda wykrywania przerwy w uzwojeniu cewki przekaźnika, stycznika, elektrozaworu lub innego elementu elektromagnetycznego.
Na czym polega pomiar?
Pomiar wykonuje się omomierzem lub multimetrem ustawionym na zakres pomiaru rezystancji. Końcówki pomiarowe przykłada się do zacisków cewki przy odłączonym zasilaniu.
Wynik należy interpretować następująco:
- rezystancja skończona — uzwojenie najczęściej jest ciągłe, brak przerwy,
- bardzo duża rezystancja lub wskazanie OL — możliwa przerwa w uzwojeniu,
- rezystancja bliska 0 Ω — możliwe zwarcie zwojowe lub uszkodzenie uzwojenia, zależnie od typu cewki.
Dlaczego nie mierzy się napięcia?
Pomiar napięcia na zaciskach cewki informuje, czy do cewki doprowadzono zasilanie. Nie potwierdza jednak jednoznacznie ciągłości uzwojenia. Cewka może mieć napięcie na zaciskach, a mimo to być uszkodzona wewnętrznie.
Rezystancja uzwojenia a rezystancja izolacji
Rezystancja uzwojenia dotyczy przewodu nawojowego między zaciskami cewki. Natomiast rezystancja izolacji sprawdza stan izolacji między uzwojeniem a obudową lub innymi częściami przewodzącymi. Do wykrycia przerwy w uzwojeniu właściwy jest pomiar rezystancji uzwojenia, a nie izolacji.
Ważne zasady
- pomiar wykonuj przy wyłączonym zasilaniu,
- najlepiej odłącz jedną końcówkę cewki od układu,
- porównuj wynik z dokumentacją lub sprawną cewką tego samego typu,
- uwzględnij napięcie znamionowe cewki, bo cewki na różne napięcia mają różne rezystancje.