Próba spadku ciśnienia to podstawowa metoda oceny szczelności instalacji sprężonego powietrza. Polega na napełnieniu układu do określonego ciśnienia, odłączeniu lub zatrzymaniu zasilania powietrzem i obserwowaniu, czy ciśnienie w układzie maleje w czasie.
Na czym polega kontrola?
Typowa procedura obejmuje:
- napełnienie instalacji do wymaganego ciśnienia roboczego lub kontrolnego,
- zamknięcie dopływu sprężonego powietrza,
- odczekanie ustalonego czasu,
- odczyt ciśnienia z manometru lub czujnika ciśnienia,
- porównanie spadku ciśnienia z wartością dopuszczalną.
Jeżeli ciśnienie wyraźnie spada, oznacza to najczęściej nieszczelność przewodów, złączy, zaworów, siłowników lub innych elementów pneumatycznych.
Dlaczego nie wystarczą oględziny?
Kontrola zewnętrznej powłoki rur może wykazać uszkodzenia mechaniczne, ale nie daje pewnej informacji o szczelności. Nieszczelność może występować na połączeniach gwintowanych, szybkozłączkach, uszczelnieniach lub wewnątrz zaworów, bez widocznych śladów zewnętrznych.
Znaczenie w eksploatacji
Nieszczelny układ pneumatyczny powoduje:
- zwiększone zużycie energii przez sprężarkę,
- spadek sprawności urządzeń,
- niestabilną pracę siłowników,
- trudności w utrzymaniu ciśnienia roboczego,
- szybsze zużycie elementów instalacji.
W pytaniach egzaminacyjnych, gdy mowa o sprawdzeniu, czy system sprężonego powietrza jest dostatecznie szczelny, właściwą odpowiedzią jest zwykle kontrola spadku ciśnienia w układzie pneumatycznym.