Przekładnia obiegowa, nazywana też planetarną, to przekładnia zębata, w której część kół zębatych wykonuje ruch obrotowy wokół własnej osi oraz jednocześnie obiega inne koło. Jest stosowana m.in. w reduktorach, napędach mechatronicznych, automatycznych skrzyniach biegów i robotyce.
Podstawowe elementy przekładni obiegowej
Typowa przekładnia obiegowa składa się z:
- koła słonecznego – centralnego koła zębatego o uzębieniu zewnętrznym,
- satelitów – małych kół zębatych współpracujących z kołem słonecznym,
- jarzma – elementu, na którym osadzone są osie satelitów,
- koła pierścieniowego – zewnętrznego koła zębatego z uzębieniem wewnętrznym.
Koło z uzębieniem wewnętrznym
Na schematach przekładni obiegowej duże zewnętrzne koło obejmujące pozostałe elementy jest zwykle kołem pierścieniowym. Ma ono zęby wykonane od strony wewnętrznej, dlatego określa się je jako koło zębate o uzębieniu wewnętrznym.
To właśnie taki element często jest oznaczany na rysunkach jako zewnętrzny pierścień przekładni planetarnej.
Jak rozpoznać na schemacie?
- Jeśli koło otacza inne koła i współpracuje z nimi od środka, jest to zwykle koło o uzębieniu wewnętrznym.
- Koło centralne i satelity mają najczęściej uzębienie zewnętrzne.
- Przekładnia obiegowa nie jest przekładnią cierną, ponieważ przenosi napęd przez zazębienie, a nie przez tarcie.
- Nie jest to też przekładnia stożkowa, jeśli osie kół są równoległe, a koła mają postać walcową.
Zapamiętaj
W przekładni obiegowej koło zewnętrzne, zwane pierścieniowym lub koronowym, ma najczęściej uzębienie wewnętrzne.