Rezystancja połączenia elektrycznego określa, jak duży opór stawia miejsce styku przewodów, zacisków, złączek, konektorów lub styków aparatów elektrycznych. Jest to podstawowy parametr używany do oceny jakości połączeń.
Dobre połączenie powinno mieć bardzo małą rezystancję. Zbyt duża rezystancja oznacza pogorszony styk, np. przez:
- poluzowany zacisk,
- utlenienie lub zabrudzenie powierzchni styku,
- uszkodzenie przewodu,
- niewłaściwe zaciśnięcie tulejki lub konektora,
- korozję albo przegrzanie złącza.
Dlaczego mierzy się rezystancję połączeń?
Podczas przepływu prądu przez połączenie o podwyższonej rezystancji wydziela się ciepło zgodnie z zależnością:
P = I² · R
Oznacza to, że nawet niewielki wzrost rezystancji może powodować silne nagrzewanie przy dużym prądzie. Skutkiem mogą być spadki napięcia, zakłócenia pracy urządzeń, wypalanie styków, a nawet pożar.
Jak wykonuje się pomiar?
Do pomiaru małych rezystancji stosuje się najczęściej:
- miernik małych rezystancji,
- miliomomierz,
- pomiar techniczny metodą czteroprzewodową, tzw. metodą Kelvina.
Zwykły multimetr może być niewystarczająco dokładny, ponieważ rezystancja przewodów pomiarowych bywa porównywalna z rezystancją badanego połączenia.
Wniosek egzaminacyjny
Jakość połączeń elektrycznych ocenia się przez pomiar rezystancji połączeń. Im mniejsza i stabilniejsza rezystancja, tym lepsza jakość styku. Nie ocenia się jej przez pomiar mocy czynnej ani biernej generowanej na połączeniu.