Silnik indukcyjny pierścieniowy
Słownik kwalifikacji ELM.06 - Eksploatacja i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych
Silnik indukcyjny pierścieniowy to odmiana trójfazowego silnika asynchronicznego, w której wirnik ma uzwojenia wyprowadzone na pierścienie ślizgowe. Dzięki temu do obwodu wirnika można dołączać zewnętrzne rezystory rozruchowe.
Budowa
Silnik pierścieniowy ma:
- stojan z uzwojeniem trójfazowym podłączanym do sieci zasilającej,
- wirnik uzwojony, którego końce są wyprowadzone na pierścienie,
- szczotki stykające się z pierścieniami,
- zaciski stojana, np. U1, V1, W1 oraz U2, V2, W2,
- zaciski wirnika, często oznaczane np. K, L, M lub R1, R2, R3.
Po co stosuje się pierścienie?
Pierścienie umożliwiają włączenie rezystancji w obwód wirnika. Podczas rozruchu pozwala to:
- zwiększyć moment rozruchowy,
- ograniczyć prąd rozruchowy,
- łagodniej rozpędzić maszynę.
Po zakończeniu rozruchu rezystory są odłączane, a uzwojenie wirnika zostaje zwarte.
Bezpośrednie uruchomienie
Przy bezpośrednim uruchomieniu silnika pierścieniowego stojan podłącza się bezpośrednio do sieci trójfazowej, a zaciski wirnika muszą być zwarte. Wtedy silnik pracuje podobnie jak silnik klatkowy.
Nie wolno pozostawiać obwodu wirnika otwartego, ponieważ silnik nie uzyska prawidłowego momentu rozruchowego, a na pierścieniach może pojawić się niebezpieczne napięcie.