Klasyfikacja stropów według W. Budryka służy do oceny zachowania skał stropowych po wybraniu pokładu oraz do doboru odpowiedniego sposobu kierowania stropem w systemie ścianowym. W praktyce egzaminacyjnej najważniejsze jest powiązanie klasy stropu z metodą eksploatacji.
Znaczenie klasy stropu
Strop bezpośredni to warstwa skał znajdująca się bezpośrednio nad pokładem węgla. Jej własności decydują o tym, czy po wybraniu węgla strop:
- łatwo się załamuje,
- ugina się stopniowo,
- pozostaje sztywny i tworzy duże naprężenia,
- wymaga dodatkowego podparcia podsadzką.
Skały sztywne klasy III
W pytaniach egzaminacyjnych klasa III według W. Budryka oznacza strop tworzony przez skały sztywne, trudne do regularnego zawału. Taki strop nie powinien być pozostawiony bez odpowiedniego podparcia, ponieważ może powodować niebezpieczne koncentracje naprężeń, nagłe załamania i pogorszenie warunków bezpieczeństwa.
Dla stropu klasy III właściwym rozwiązaniem jest eksploatacja systemem ścianowym z podsadzka pełną. Podsadzka wypełnia przestrzeń po wybranym węglu i ogranicza ugięcie oraz niekontrolowane ruchy stropu.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Jeżeli w pytaniu pojawia się informacja: strop bezpośredni tworzą skały sztywne klasy III według W. Budryka, to należy kojarzyć ją z systemem ścianowym z podsadzką pełną, a nie z zawałem całkowitym ani z podsadzką częściową.