Metoda komorowa
Słownik kwalifikacji GIW.02 - Eksploatacja podziemna złóż
Metoda komorowa to sposób podziemnej eksploatacji złoża polegający na wybieraniu kopaliny w postaci dużych wyrobisk zwanych komorami. Między komorami pozostawia się zwykle części złoża lub skał pełniące funkcję podporową, np. filary ochronne.
Zastosowanie
Metoda komorowa jest stosowana szczególnie tam, gdzie złoże ma odpowiednią miąższość i dobrą stateczność górotworu. Typowym przykładem jest eksploatacja soli kamiennej, m.in. w kopalni soli Kłodawa.
W złożach soli metoda ta jest korzystna, ponieważ sól tworzy masywne, stosunkowo zwarte partie skalne, w których można wykonywać duże komory eksploatacyjne.
Cechy metody komorowej
- wybieranie kopaliny odbywa się w komorach,
- pozostawia się elementy podtrzymujące górotwór,
- wyrobiska mają często duże przekroje i wysokości,
- stosowana jest głównie przy złożach grubych lub masywnych,
- wymaga kontroli stateczności stropu, ociosów i filarów.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać skojarzenie:
Kopalnia soli Kłodawa → metoda komorowa.
Nie należy mylić jej z metodą ścianową, typową przede wszystkim dla eksploatacji pokładów węgla, ani z techniką zabierkową stosowaną w innych warunkach złożowych.