Wentylacja lutniowa ssąca

Słownik kwalifikacji GIW.02 - Eksploatacja podziemna złóż

Wentylacja lutniowa ssąca to sposób przewietrzania wyrobiska ślepego, w którym powietrze zanieczyszczone pyłem, gazami lub produktami urabiania jest zasysane z rejonu przodka do lutniociągu i odprowadzane poza strefę pracy.

Zasada działania

W układzie ssącym wentylator wytwarza podciśnienie, które powoduje zasysanie powietrza przez koniec lutniociągu znajdujący się blisko czoła przodka. Dzięki temu zanieczyszczenia są usuwane bezpośrednio z miejsca ich powstawania.

Odległość lutniociągu od czoła przodka

W wyrobiskach drążonych za pomocą kombajnów koniec lutniociągu ssącego powinien znajdować się bardzo blisko przodka. Odległość lutniociągu ssącego od czoła przodka nie powinna być większa niż 3 m.

Jest to ważne, ponieważ podczas pracy kombajnu powstaje duża ilość pyłu i mogą wydzielać się gazy kopalniane. Zbyt duża odległość lutniociągu powoduje pogorszenie skuteczności odsysania zanieczyszczeń.

Znaczenie dla bezpieczeństwa

Wentylacja ssąca pomaga:
- usuwać pył powstający podczas urabiania,
- ograniczać zapylenie w strefie pracy kombajnu,
- odprowadzać gazy z przodka,
- poprawiać warunki oddychania załogi,
- zmniejszać ryzyko zagrożeń metanowych i pyłowych.

Zapamiętaj do egzaminu

Dla wyrobisk drążonych kombajnami w wentylacji ssącej maksymalna odległość końca lutniociągu od czoła przodka wynosi 3 m.