Wiązanie stojaka ze stropnicą to sposób połączenia pionowego elementu obudowy drewnianej, czyli stojaka, z poziomą belką podtrzymującą strop, czyli stropnicą. Takie połączenia stosowano głównie w tradycyjnej obudowie drewnianej wyrobisk górniczych.
Celem wiązania jest zapewnienie stabilnego przeniesienia nacisku górotworu ze stropnicy na stojak oraz ograniczenie przesuwania się elementów względem siebie.
Podstawowe rodzaje wiązań
W zadaniach egzaminacyjnych najczęściej pojawiają się wiązania:
- polskie – charakterystyczne proste osadzenie stropnicy na stojaku,
- szwedzkie – inne ukształtowanie styku, stosowane dla poprawy stateczności połączenia,
- niemieckie na ciśnienie z góry – stropnica naciska bezpośrednio od góry na odpowiednio ukształtowany stojak,
- niemieckie na ciśnienie z boku – stropnica jest oparta lub wcięta tak, że nacisk przenoszony jest bocznie na stojak.
Jak rozpoznać wiązanie niemieckie na ciśnienie z boku?
Wiązanie niemieckie na ciśnienie z boku rozpoznaje się po tym, że stropnica dochodzi do stojaka z boku i opiera się o jego boczną powierzchnię lub odpowiednie wycięcie. Nacisk nie jest przekazywany wyłącznie pionowo od góry, lecz częściowo przez boczny kontakt elementów.
Na rysunkach egzaminacyjnych zwykle widać pionowy stojak oraz poziomą stropnicę wsuniętą lub dociśniętą z boku. To odróżnia je od wiązania niemieckiego na ciśnienie z góry, gdzie dominujące jest podparcie stropnicy od dołu przez głowicę stojaka.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach z kwalifikacji GIW.02 należy umieć rozpoznać typ wiązania po schemacie. Kluczowe jest zwrócenie uwagi na kierunek przekazywania nacisku oraz sposób zetknięcia stropnicy ze stojakiem.