Erozja skarp zwałowiska
Słownik kwalifikacji GIW.03 - Eksploatacja złóż metodą odkrywkową
Erozja skarp zwałowiska to niszczenie powierzchni skarp przez wodę opadową, spływ powierzchniowy, wiatr lub procesy grawitacyjne. W kopalniach odkrywkowych szczególne znaczenie ma erozja wodna, ponieważ może prowadzić do powstawania bruzd, rozmyć, żłobin, a w skrajnych przypadkach do osunięć mas zwałowych.
Czynna erozja
O czynnej erozji mówi się wtedy, gdy proces niszczenia skarpy już występuje i postępuje. Nie wystarcza wtedy samo działanie profilaktyczne, np. obsiew roślinnością. Konieczne jest zabezpieczenie miejsca erozji i zatrzymanie dalszego przemieszczania materiału.
Sposoby zabezpieczania
Do działań stosowanych przy erozji skarp zwałowisk należą między innymi:
- budowa podpory u podnóża lub w strefie osłabienia skarpy,
- wykonanie konstrukcji oporowych, np. murów oporowych lub gabionów,
- odprowadzenie wód opadowych poza skarpę,
- profilowanie skarpy do bezpiecznego nachylenia,
- umocnienie powierzchni skarpy roślinnością lub geosyntetykami.
Dlaczego buduje się podporę?
Podpora zwiększa stateczność skarpy i przeciwdziała dalszemu zsuwaniu się lub rozmywaniu materiału. Jest działaniem bezpośrednim, odpowiednim wtedy, gdy erozja jest już aktywna. Rowy odwadniające lub obsiew mogą ograniczać powstawanie erozji, ale przy czynnej erozji często są niewystarczające jako jedyne zabezpieczenie.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych sformułowanie „zabezpieczenie czynnej erozji” wskazuje na konieczność zastosowania środka konstrukcyjnego, a nie wyłącznie biologicznego lub organizacyjnego. Dlatego poprawną odpowiedzią jest zwykle działanie typu budowa podpory albo wykonanie konstrukcji oporowej.