Kierunki rekultywacji terenów pogórniczych

Rekultywacja terenów pogórniczych to zespół działań technicznych, biologicznych i organizacyjnych, które mają przywrócić terenom po eksploatacji górniczej wartość użytkową lub przyrodniczą. W górnictwie odkrywkowym dotyczy to m.in. wyrobisk, zwałowisk zewnętrznych i wewnętrznych oraz terenów po infrastrukturze kopalnianej.

Najczęstsze kierunki rekultywacji

• Leśny – zalesianie zwałowisk i skarp, tworzenie nowych kompleksów leśnych, stabilizacja gruntu przez systemy korzeniowe.
• Rolny – przygotowanie gruntu pod uprawy, łąki lub pastwiska; wymaga odpowiedniej jakości gleby i uregulowania stosunków wodnych.
• Wodny – tworzenie zbiorników wodnych w wyrobiskach końcowych lub obniżeniach terenu.
• Rekreacyjno-sportowy – przystosowanie terenu do wypoczynku i sportu, np. stoki narciarskie, trasy rowerowe, punkty widokowe, ścieżki spacerowe.
• Komunalny lub gospodarczy – wykorzystanie terenu pod obiekty infrastruktury, zabudowę techniczną lub działalność usługową.
• Kulturowy – przeznaczenie terenu na cele edukacyjne, historyczne, ekspozycyjne lub krajobrazowe.

Jak rozpoznać kierunek rekultywacji na ilustracji?

Jeżeli na zrekultywowanym zwałowisku widać las, kierunek może być leśny. Jeżeli jednocześnie występują elementy takie jak stok narciarski, wyciągi, trasy zjazdowe, obiekty obsługi turystów lub infrastruktura sportowa, oznacza to dodatkowo kierunek rekreacyjno-sportowy.

Przykład egzaminacyjny

Zwałowisko zewnętrzne KWB Bełchatów zostało częściowo zalesione, ale wykorzystuje się je również jako teren sportowo-rekreacyjny, m.in. ze stokiem narciarskim. Dlatego poprawne rozpoznanie to rekultywacja w kierunku leśnym i rekreacyjno-sportowym.