Mapa sytuacyjno-wysokościowa

Mapa sytuacyjno-wysokościowa przedstawia jednocześnie położenie obiektów w terenie oraz ukształtowanie powierzchni terenu. W górnictwie odkrywkowym jest wykorzystywana m.in. do orientacji w rejonie wyrobiska, planowania robót, oceny rzędnych terenu i lokalizacji elementów infrastruktury.

Co zawiera mapa sytuacyjno-wysokościowa?

Na takiej mapie można znaleźć przede wszystkim:
- obiekty sytuacyjne, np. drogi, granice działek, budynki, skarpy, wyrobiska, zwałowiska,
- rzędne wysokościowe punktów, czyli liczby określające wysokość nad poziomem odniesienia,
- warstwice lub inne oznaczenia rzeźby terenu,
- linie, symbole i opisy ułatwiające rozpoznanie elementów terenu.

W pytaniach egzaminacyjnych fragment mapy sytuacyjno-wysokościowej można rozpoznać po dużej liczbie wartości wysokościowych, przebiegu linii terenowych oraz oznaczeniach elementów powierzchni.

Jak odróżnić ją od innych opracowań?

Mapa sytuacyjno-wysokościowa nie jest tym samym co:
- mapa ewidencji gruntów – skupia się głównie na działkach, granicach i numerach ewidencyjnych,
- przekrój geologiczny – pokazuje budowę geologiczną w pionowym przekroju przez górotwór,
- profil wyrobiska – przedstawia kształt wyrobiska wzdłuż określonej linii lub przekroju.

Znaczenie w odkrywce

W eksploatacji złóż metodą odkrywkową mapa sytuacyjno-wysokościowa pomaga określić położenie skarp, poziomów eksploatacyjnych, dróg technologicznych oraz różnice wysokości. Jest podstawowym materiałem do czytania sytuacji terenowej i planowania prac w zakładzie górniczym.